<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Κυριακή, Μαρτίου 16, 2008

"all the dolls i had took my leather off..."

Ξεκολλημένες καρδιές. Ένα πιτσιρίκι κουτάβι μέσα στις χούφτες μου, ίσα που τις πληροί. Νεογέννητο με συμπυκνωμένη στα μάτια την ψυχή που δε μιλάει. Με κοιτά κι ύστερα χάνεται. Ξένη, κάτοικος ξενοδοχείου στην πλατεία της Ομόνοιας. Κοιτάζω την κίνηση κάτω με βάση του κάδρου τη φωτεινή κουπαστή του μπαλκονιού. Σε γυρεύω όλο αγωνία με το διαπασών της κλήσης στο αυτί μου και την ανακούφιση του αναπάντητου σε δεύτερο πλάνο. Να ‘ρθεις να με βρεις. Να ‘ρθεις να με βρω. Μια ιστορία κανονική, με αρχή, μέση και τέλος. Θέλω. Στο λύκειο είχαμε για την έκθεση κονσέρβες προλόγους και επιλόγους και το δύσκολο ήταν το κυρίως θέμα. Το θέμα. Τώρα λείπει η αρχή και το τέλος. Αυτοσχεδιασμός φουλ. Επί του θέματος ή εκτός. Εξαντλητικός. Και τα κονσερβοποιημένα αποθέματα επιβίωσης εξαντλημένα. Δηλαδή δεν έχω ούτε πρόλογο, δεν ξέρω από πού να σε πιάσω. Κι από επιλόγους, κάτι δειλές τελετές λήξης που αυτοϋπονομεύονται χωρίς να καταφέρνουν να κομίσουν εκείνο που ευαγγελίζονται. Κοιτάζω χωρίς να κοιτάζω, αν μου πεις ‘τί είδες’ θα σε κοιτάξω σα να μην κοίταζα και σα να μη σε κοιτάζω ή μπορεί και όχι, γιατί μπορεί και να σε κοίταζα χωρίς να σε κοιτάζω, ενώ ήσουν εκεί κι ας μην ήσουν. . _ .

4 Comments:

Δευτέρα, Μαρτίου 17, 2008 12:15:00 π.μ., Blogger παπαρούνα είπε...

ολόψυχα.
να ρθει και να σε βρεις.
....γιατί υπάρχουν κι άλλες ιστορίες με πολλούς προλόγους, χιλιάδες επιλόγους και μια στάλα θ-αίμα.

 
Πέμπτη, Μαρτίου 20, 2008 2:26:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

ολόψυχα, και σ'εσένα.
όλα τα μακάρι του κόσμου στο πραγματικό τους.

 
Πέμπτη, Μαρτίου 20, 2008 11:30:00 μ.μ., Blogger kiara είπε...

υπέροχο... είπες Ομόνοια και νοστάλγησα εκείνη τη μέρα που στάθηκα σε ένα πεζοδρόμιο και περίμενα να δω από ποια πλευρά θα μου την πέσεις!:)

 
Πέμπτη, Ιουνίου 19, 2008 1:22:00 π.μ., Blogger Βασιλης Σπανουδακης είπε...

θα το ελεγα με 2 λεξεις,μου λειπεις,σε θέλω,μα αν φοβόμουν μην την/τον χάσω θα έτρεχα να κρυφτώ κάτω απ το κρεββάτι,θα παιρνα αγκαλιά όποιο μικρό κι αγαπημένο αρκουδάκι θα βρισκόταν στο δρόμο μου και θα λεγα πως δεν θα το κανα ξανά ποτέ.δεν θα ξανααγαπήσω,δεν θα ξαναπεριμένω δεν θα ξαναπονέσω,κι ας κόντευα από την αγωνία να αποκεφαλίσω τον αρκούδο..μακάρι να ξαναγυρίσει και εσυ να είσαι εκεί...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home