<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Πέμπτη, Μαΐου 19, 2016

"...κουρασμένη απ' το δρόμο."

Εύθυμη τηλεφωνική συνομηλία με Την Αντίζηλο γελοιοποιεί το δράμα της πρώτης νιότης. Δεν πλαγιάζει με τον άντρα μου. Δε διεκδικούμε το ίδιο σώμα. Συνεπώς, μπορεί να μου τηλεφωνεί και να με αναφωνεί κορίτσι μου. Σα να ‘χα απλώς δανειστεί το αυτοκίνητό της: ανετα. 

Απομακρύθηκα με ζέση από όλα εκείνα στα οποία απέδιδα. Ο βαθμός στον οποίο συνειδητά το έπραξα παιχνιδίζει στην τραμπάλα με μια εντύπωση για την ευφυία μου βασισμένη σε καθαρά στατιστικά δεδομένα και όλο κερδίζει. Επόμενο επίπεδο: η πολυθρόνα. 

Η μάσκαρα για κάποιους κρίνεται επι τη βάσει της εικόνας. Άμα τη εφαρμογή. Για μένα βασικό είναι να τελειώνει καλά. Έχω πάντα στο νου μου πώς τελειώνει. Εκείνο είναι το κρισιμότερο σημείο. Το τελείωμά της σπανίως δραματοποιείται. Κανείς δεν το εκμεταλλεύεται δραματουργικά. 

I would like to see the sea from my window and to know that my family are near. Η Αθήνα γέμισε ψυχές που πάνω τους εξαντλείται η αυστηρότητα όλου του κόσμου. Δεν έχω πια το κουράγιο να τη γυρίζω όπως άλλοτε. Να την περπατάω. Ο έρωτας σε βγάζει στο δρόμο. Δυσεύρετος. Φλύαροι απόπατοι.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 14, 2015

why'd you wait him so long?

Αγνοώ ακόμα αν η υποκατάσταση του dead and lovely από το dead and gone είναι το τίμημα που κομίζει κάποια ωριμότητα παύλα ηλικία παύλα προσποιούμαι ότι μπορώ ακόμα να πάρω τα πόδια μου και να φορέσω γαλότσες στις λάσπες κάποιου ευρωπαϊκού φεστιβάλ με neo-garage μπάντες που μιλούν για όλα ή μάλλον εσύ έχεις πια διδακτορικό στο να παραποιείς τα λόγια τους ώστε να λένε ακριβώς αυτό που θες, γιατι στο κάτω κάτω είναι garage, έστω και neo, τί στην ευχή μπορεί τελικά να λένε που δεν έχει ήδη ειπωθεί πιθανότατα αρτιότερα, εναργέστερα, με ή χωρίς επιδειξιομανείς περιστροφές. Εν ολίγοις τα ναρκωτικά είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε, κάθε άλλο μάλλον, μιας που οι επιφάσεις μας κατήντησαν να μην μπορούμε να βάλουμε 5 λέξεις σε σειρά να μιλήσουμε με το μέσα μας και πόσο πολύ θα ήθελα να ακούσω χριστουγεννιάτικο Frank Sinatra και τα συναφή σαν κανονικός άνθρωπος, αλλά εσύ ήσουν χιονάνθρωπος κι όπου εσύ βάλε εμένα γιατί το el camino ήταν γαμάτο αλλά μου το πήδηξε εκείνη η γκόμενα την οποία διάλεξε για να συνεβρίσκεται συστηματικά την εποχή που μου ‘λεγε πως είμαι η γυναίκα της ζωής του, αλλά τώρα μπορώ άνετα να το ακούω στο ρηπήτ κι έχει κολλήσει σαν τσίχλα γιατί είμαι πια ήρεμη που έχουν όλα τελειώσει και, όχι, ο Frank Sinatra δεν υπάρχει ούτε ως μακρινό ενδεχόμενο, έτσι, επειδή μπορώ. Να είμαι χιονάνθρωπος. Τώρα.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 07, 2015

Στο προάστιο που μένω άρχισε να μυρίζει ξύλο. Λένε πως είναι αργά παρ’ όλο που ο χειμώνας μόλις άρχισε.

Ανοίγω μια λευκή σελίδα και πάνω αριστερά δε γράφει πια Times New Roman. Κάποιος εισέβαλε εν ώρα απουσίας με σκοπό δόλιο.

Η έκθεση παύει όταν το απευθύνεσθαι απωλέσει το αντικείμενό του. Ελλείπει το κίνητρο. Συνεχίζει για λίγο από αδράνεια, από αδράνεια και παύει.

Για κάποιους η αλληλεγγύη είναι λήμμα επιβίωσης. Για κάποιον που ηθελημένα και μη δεν ανήκε ποτέ αυτό είναι ακατανόητο, πλην αδιαμφισβήτητα αξιοθαύμαστο και ζηλευτό.

Αυτή η εμμονή να μην ανήκεις επαναλαμβανόμενα αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά βολική.

Κάθε μέρα μουδιάζω ένα κομμάτι χάριν προσαρμογής. Για μένα ειναι πολύ. Για εκείνους λίγο. Πώς τελικά θα γίνει;

Η Βουγιουκλάκη Μοντέρνα Σταχτοπούτα για τη φυσική επιλογή. Έτσι πες να καταλάβω.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 20, 2014

Ποιος ξέρει μέσα σε μια νύχτα τι ανταλλαγές έγιναν, 
τι έδωσα, τι πήρα, από τι παραιτήθηκα, 
τι υποσχέθηκα και με κράτησε για υπηρέτριά της η ζωή. 

Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ

Παρασκευή, Νοεμβρίου 14, 2014

έχουν περάσει όλα αυτά/ πάει καιρός πολύς

Σήμερα ήταν una giornata particolare στην Αθήνα, ο ήλιος έλουζε τα μάρμαρα στο παναθηναϊκό όπως πουθενά αλλού σε αυτή τη γη και η Πατησίων ετοιμαζόταν για τον τριήμερο εορτασμό. Στη δραματοποίηση- αναπαράσταση κάθε χρόνο το κυνηγητό σωματασφαλιτών- πολιτών συνοδεία ξύλου, δακρυγόνων, ύβρεων κ.δ.σ.. Οι κάδοι στη Στουρνάρα φωτιά και μπούρμπερη, τα καταστήματα με ρολά υψίστης ασφαλείας κι έπειτα περιγραφή του αγώνος από το δελτίο του Μέγκα, τα βίδεα με το ξύλο viral σε όλα τα αθενσλάιφο, ποτάκι στο cusco κ.δ.σ.. Εμείς πάλι έπρεπε να πάμε να διασχίσουμε την Αθήνα, ώστε να δείξουμε στα παιδιά μας μια άσχετη παράσταση- αρπαχτή του κώλου, επειδή κάποιος έτσι αποφάσισε και κανείς δεν τολμούσε να αντιταχθεί, καθώς όλοι φοβόμαστε για τη δουλειά μας. Και καθώς παρόμοιες ιστορίες ατολμίας εκτυλίσσονταν σε όλη τη χώρα από άκρη σε άκρη, έτσι όπως αυτή στενάζει κάτω από τον ζυγό που έχει εκλέξει, να σημειώσω εδώ πως πολιτική πράξη είναι και το να επιμένεις, για παράδειγμα, να παρκάρεις 5 λεπτά με τα πόδια από τον προορισμό σου με κίνδυνο να χαρακτηριστείς μαλάκας. Επειδή σέβεσαι τους νόμους, τη χώρα και τους συμπολίτες σου. Κι από λεονταρισμούς δώσαμε, δώσαμε.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 24, 2014

evil lurks

Μια παράσταση για την κακή πίστη προσελήφθη δυνητικά ως το τί ακολουθεί το "μετά τα τριάντα". Κυνισμός, μηδενισμός και ρομαντισμός σε 60 λεπτά της ώρας είναι η ιστορία της ζωής μου, αγαπητέ, εναλλακτικά κριός με ωροσκόπο καρκίνο συνεπάγεται τί ωραία η Αράχωβα, ας πάμε παραλία -που θα 'λεγε και ο Λ.- αλλά πάλι εγώ δεν πιστεύω στα ζώδια -που θα ΄λεγε και η Ν.- επομένως Σαρτρ και Βαρβέρης για την ώρα και στο διάλειμμα Ματσαγγούρας με ναρκωτικά. Η απομυθοποίηση της απομυθοποίησης της σύγκρουσης της εφηβείας. Προσγειώνεται συνοδεία συναισθήματος ξεβολέματος παρά τη -σχετική- συμφιλίωση με την Εύα και τις διαδόχους της. Το μετά το "μετά τα 30" οικτίρει την αλαζονεία της κατ' επίφαση επαναστατικότητας σα να είχε ανάγκη να καταγγείλει την εφηβική ανταρσία του κώλου προκειμένου να κοιμάται ήσυχο τις νύχτες. Κανονικό κάρφωμα. Έπειτα νοσταλγεί λίγο τη δίνη και την ορμητικότητά της, ακριβώς επειδή δυσκολεύεται να καταπιεί το παρόν του προσεγγιστικού βίου, το χαμένο potential κ.δ.σ.. Και ως προς το διά ταύτα εκ του Σαρτρ ουδέν- inconclusive που θα 'λεγαν και οι φίλοι μας οι ιχθύες (#not).

Διαχειρίζομαι την αναπροσαρμογή των στεγανών μου προκειμένου να καταφέρω να αρχίσω εκεί που τελειώνεις. Και η εύρεση αυτού του σημείου μοιάζει προς το παρόν αδύνατη.

Δευτέρα, Αυγούστου 04, 2014

αύγουστος στην αθήνα #not

Λίτσα- ομιχλίτσα. Η γνώριμη. Το καλοκαίρι ευτυχώς δεν ήρθε. Όταν θα μετράω στρογγυλά τα χρόνια του βίου μου, θα αφαιρώ ένα καλοκαίρι. Στις Πλάτρες είναι αηδόνια αλλά εδώ πρόκειται για κάτι φοβερά γλαροπούλια που σκορπάνε απειλητικά κρωξίματα και πούπουλα και παρακολουθούν με τα κόκκινα μάτια τους παραπέμποντας κοινότοπα μεν δραματικά δε σε Χίτσκοκ. Και δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς. Καλώς ή κακώς η μέρα άρχισε να σώνει γρηγορότερα αλλά πάλι κι η μέρα είναι τόσο κοινωνικά και βιωματικά ορισμένη που μπορεί ευκόλως εγώ κι εσύ επικαλούμενοι αυτή να εννοούμε δύο απαξάπαντος διακριτές οντότητες. Όπως πάντα ο κόσμος βουΐζει και κάτι γενετήσια τραγούδια σε κόβουν στα δύο. Δόξα τω Θεώ. Εναλλακτικά κάποιοι τραγουδοποιοί έχουν πιάσει το νόημα και μαγειρεύουν εύκολα το αρχέτυπο που θα κλονίσει το συγκινησιακό μας. Αλί σ' αυτούς που παλεύουν με τα κοινότοπα στιχουργήματα. Και σ' εμάς που βαλλόμαστε από τα υπόλοιπα. 

Μεγαλώσαμε μιαν εποχή που τα τραγούδια παλεύανε μέσα από το χρόνο και το ραδιόφωνο για να μας φτάσουν. Χωρίς αναγκαστικά να το επιλέγουμε, ανήκουμε σ' εκείνη τη γενιά που κοιτούσε την επιτυχία κάπως ψιλιασμένα και ενοχικά. Που η Μελίνα Κανά ήταν μελαχρινή και ο Σωκράτης με το Θανάση δεν την παίζανε επειδή προσέλαβε στυλίστα. Μετά ο Άρης Σάρτας άλλαξε όνομα και έφτιαξε την Athens Voice και στην αρχή μοσχοβολούσε urban αλλά τώρα άστο καλύτερα, προτιμάς να μυρίζεις τις σελίδες χαρτόδετου που αγόρασες κάπου στο κέντρο. Και όταν λέμε κέντρο, εννοούμε αποκλειστικά και μόνο το κέντρο της Αθήνας. Προγονοπληξία κι ενοχολαγνεία. Και άλλα πολλά επίσης εξαιρετικά σύνθετα. Κόμπλεξ και δειλίες. Και ο καινούριος δίσκος σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου, να δώσει ο μεγαλοδύναμος να μη με πετύχει πουθενά, όπως άλλοτε ο Αύγουστος. 

Έπειτα, εκείνη την κουβέντα για τα ζώδια που τα ζουν όλα σα να είναι η τελευταία τους φορά και τη ντεμέκ παροιμία ότι αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας θα πας εκεί που κοιτάς θα την κάνουμε σε άλλο επεισόδιο.