<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 17, 2017

comin' up



        Αγαπώ αυτή την ησυχία στην προσμονή του χιονιού. Το χλωμό υπόφως πριν το χιόνι αρχίσει να πέφτει. Κάποια μέρα το έβλεπα για ώρες να διακρίνεται από ένα τσιγγούνικο φεγγίτη. Και στην έξοδο τα πάντα λευκά. 
       Στην Αθήνα το χιόνι είναι για περιορισμένες εμφανίσεις γι’ αυτό πρέπει να αρπάξεις την ευκαιρία σου. Παραμικροί δισταγμοί ή αναβολές σημαίνει το ‘χασες. Θυμάμαι με την καρδιακή μου φίλη να αλωνίζουμε τη γειτονιά πετώντας η μία στην άλλη ό,τι αφράτο παγάκι είχε σωρευτεί σε δρομους, δέντρα κι αυτοκίνητα και την επόμενη μέρα πυρετό. Τώρα τη βλέπω σπάνια. Σχεδόν όσο σπάνια βλέπω το χιόνι. Εντάξει, υπερβάλλω. Λίγο. 
       Fly with low fares out of Athens. Το χιόνι στην Αθήνα σου ζητάει να ακολουθήσεις μια αυθόρμητη πορεία αγνοώντας τα εμπόδια που στήνεις στον εαυτό σου. Το χιόνι υπόμνηση για τον αγώνα με το ρολόι. Όπως τα περισσότερα πράγματα στο κάθε μέρα. Όλοι μου οι φίλοι λείπουν από την Αθήνα. Οι πιο πολλοί λείπουν κι από την Ελλάδα. Απουσίες. 
       Υποψιάζομαι σημαντική στατιστικά σύνδεση ανάμεσα σε αυτούς που διακατέχονται από μια εμμονή με την τάξη των αντικειμένων κι εκείνους που γνωρίζουν πώς να θέτουν στη ζωή τα πιο καίρια ερωτήματα. Ακριβώς όπως όσοι πίνουν τεκίλα είναι στατιστικά doing people. Κι εγώ, που σταθερά αναλώθηκα στο να επανεξετάζω τον οικείο μου μύθο, δεν ένιωσα ποτέ άλλη ανάγκη από το να αρθρώσω μια σύντομη απάντηση που να συνοψίζει το εντός. Και δεν είναι ούτε καθολική ούτε αξιωματική. Και κάποτε δεν αρκεί ούτε σ’ εμένα ούτε ποτέ καταφέρνω να συνάγω σε ποια ερώτηση μπορεί να απαντά. Αν μια τέτοια ερώτηση υπάρχει.

Τρίτη, Αυγούστου 30, 2016

μάης του κάποτε



"Είναι πολύ καλύτερα έτσι. Αποκοιμιέμαι αποστεγνωμένη και κατάκοπη και ξυπνώ πανικόβλητη, μα στο άγρυπνο μεσοδιάστημα μαθαίνω να ζω χωρίς να περιμένω να το πάρεις απόφαση να θελήσεις να έρθεις κι έτσι έχω περίσσευμα χρόνου να ψαχουλέψω όλα εκείνα τα κενά μου που σε εγκόλπωσαν στην αρχή σιγά σιγά, μέχρι τη φάση της απόλυτης κατάληψής μου από σένα, ως τη στιγμή που προέκυψε θέμα επαρκούς οξυγόνωσης. Τα κενά πάνω στα οποία έτρεξαν τα πέλματά μου για να φτάσουν στην κορυφή του βουνού που λέγεται «διαρκής απαίτηση». Κι αυτή ήμουν εγώ. 

Μοιάζει να με κατηγορώ, ποτέ δεν μπόρεσα να κατηγορήσω τους ανθρώπους που η φυγή τους επέταξε το να γίνω άγραφο χαρτί, ξεκινώντας πάλι από το μηδέν, η αλήθεια, ωστόσο, είναι πως μια αλληλεπίδραση δεν μπορεί παρά να αφορά παραπάνω από ένα άτομα κι έτσι, καλώς ή κακώς, το φταίξιμο δεν μπορεί να είναι χάρισμα μόνο για έναν. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να κατηγορήσω ανθρώπους που η φυγή τους με άφησε αντιμέτωπη με θραύσματα που στοιχειοθετούσαν όλο κι όλο το εγώ κι όμως έπρεπε να τα στερηθώ, γιατί ο αποχωρισμός δε μου άφηνε περιθώρια διαχείρισής τους. Ίσως έσωθεν ο δεσμός ορίζεται γενετήσια ως αυτοεκχώρηση και κάτι τέτοιο προϋποθέτει ίδια συναίνεση. Ίδια και αμοιβαία. Σε αυτό το σημείο ακριβώς δύναται κάποτε να ανακύψει σφάλμα."

Πέμπτη, Μαΐου 19, 2016

"...κουρασμένη απ' το δρόμο."

Εύθυμη τηλεφωνική συνομηλία με Την Αντίζηλο γελοιοποιεί το δράμα της πρώτης νιότης. Δεν πλαγιάζει με τον άντρα μου. Δε διεκδικούμε το ίδιο σώμα. Συνεπώς, μπορεί να μου τηλεφωνεί και να με αναφωνεί κορίτσι μου. Σα να ‘χα απλώς δανειστεί το αυτοκίνητό της: ανετα. 

Απομακρύθηκα με ζέση από όλα εκείνα στα οποία απέδιδα. Ο βαθμός στον οποίο συνειδητά το έπραξα παιχνιδίζει στην τραμπάλα με μια εντύπωση για την ευφυία μου βασισμένη σε καθαρά στατιστικά δεδομένα και όλο κερδίζει. Επόμενο επίπεδο: η πολυθρόνα. 

Η μάσκαρα για κάποιους κρίνεται επι τη βάσει της εικόνας. Άμα τη εφαρμογή. Για μένα βασικό είναι να τελειώνει καλά. Έχω πάντα στο νου μου πώς τελειώνει. Εκείνο είναι το κρισιμότερο σημείο. Το τελείωμά της σπανίως δραματοποιείται. Κανείς δεν το εκμεταλλεύεται δραματουργικά. 

I would like to see the sea from my window and to know that my family are near. Η Αθήνα γέμισε ψυχές που πάνω τους εξαντλείται η αυστηρότητα όλου του κόσμου. Δεν έχω πια το κουράγιο να τη γυρίζω όπως άλλοτε. Να την περπατάω. Ο έρωτας σε βγάζει στο δρόμο. Δυσεύρετος. Φλύαροι απόπατοι.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 14, 2015

why'd you wait him so long?

Αγνοώ ακόμα αν η υποκατάσταση του dead and lovely από το dead and gone είναι το τίμημα που κομίζει κάποια ωριμότητα παύλα ηλικία παύλα προσποιούμαι ότι μπορώ ακόμα να πάρω τα πόδια μου και να φορέσω γαλότσες στις λάσπες κάποιου ευρωπαϊκού φεστιβάλ με neo-garage μπάντες που μιλούν για όλα ή μάλλον εσύ έχεις πια διδακτορικό στο να παραποιείς τα λόγια τους ώστε να λένε ακριβώς αυτό που θες, γιατι στο κάτω κάτω είναι garage, έστω και neo, τί στην ευχή μπορεί τελικά να λένε που δεν έχει ήδη ειπωθεί πιθανότατα αρτιότερα, εναργέστερα, με ή χωρίς επιδειξιομανείς περιστροφές. Εν ολίγοις τα ναρκωτικά είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε, κάθε άλλο μάλλον, μιας που οι επιφάσεις μας κατήντησαν να μην μπορούμε να βάλουμε 5 λέξεις σε σειρά να μιλήσουμε με το μέσα μας και πόσο πολύ θα ήθελα να ακούσω χριστουγεννιάτικο Frank Sinatra και τα συναφή σαν κανονικός άνθρωπος, αλλά εσύ ήσουν χιονάνθρωπος κι όπου εσύ βάλε εμένα γιατί το el camino ήταν γαμάτο αλλά μου το πήδηξε εκείνη η γκόμενα την οποία διάλεξε για να συνευρίσκεται συστηματικά την εποχή που μου ‘λεγε πως είμαι η γυναίκα της ζωής του, αλλά τώρα μπορώ άνετα να το ακούω στο ρηπήτ κι έχει κολλήσει σαν τσίχλα γιατί είμαι πια ήρεμη που έχουν όλα τελειώσει και, όχι, ο Frank Sinatra δεν υπάρχει ούτε ως μακρινό ενδεχόμενο, έτσι, επειδή μπορώ. Να είμαι χιονάνθρωπος. Τώρα.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 07, 2015

Στο προάστιο που μένω άρχισε να μυρίζει ξύλο. Λένε πως είναι αργά παρ’ όλο που ο χειμώνας μόλις άρχισε.

Ανοίγω μια λευκή σελίδα και πάνω αριστερά δε γράφει πια Times New Roman. Κάποιος εισέβαλε εν ώρα απουσίας με σκοπό δόλιο.

Η έκθεση παύει όταν το απευθύνεσθαι απωλέσει το αντικείμενό του. Ελλείπει το κίνητρο. Συνεχίζει για λίγο από αδράνεια, από αδράνεια και παύει.

Για κάποιους η αλληλεγγύη είναι λήμμα επιβίωσης. Για κάποιον που ηθελημένα και μη δεν ανήκε ποτέ αυτό είναι ακατανόητο, πλην αδιαμφισβήτητα αξιοθαύμαστο και ζηλευτό.

Αυτή η εμμονή να μην ανήκεις επαναλαμβανόμενα αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά βολική.

Κάθε μέρα μουδιάζω ένα κομμάτι χάριν προσαρμογής. Για μένα ειναι πολύ. Για εκείνους λίγο. Πώς τελικά θα γίνει;

Η Βουγιουκλάκη Μοντέρνα Σταχτοπούτα για τη φυσική επιλογή. Έτσι πες να καταλάβω.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 20, 2014

Ποιος ξέρει μέσα σε μια νύχτα τι ανταλλαγές έγιναν, 
τι έδωσα, τι πήρα, από τι παραιτήθηκα, 
τι υποσχέθηκα και με κράτησε για υπηρέτριά της η ζωή. 

Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ

Παρασκευή, Νοεμβρίου 14, 2014

έχουν περάσει όλα αυτά/ πάει καιρός πολύς

Σήμερα ήταν una giornata particolare στην Αθήνα, ο ήλιος έλουζε τα μάρμαρα στο παναθηναϊκό όπως πουθενά αλλού σε αυτή τη γη και η Πατησίων ετοιμαζόταν για τον τριήμερο εορτασμό. Στη δραματοποίηση- αναπαράσταση κάθε χρόνο το κυνηγητό σωματασφαλιτών- πολιτών συνοδεία ξύλου, δακρυγόνων, ύβρεων κ.δ.σ.. Οι κάδοι στη Στουρνάρα φωτιά και μπούρμπερη, τα καταστήματα με ρολά υψίστης ασφαλείας κι έπειτα περιγραφή του αγώνος από το δελτίο του Μέγκα, τα βίδεα με το ξύλο viral σε όλα τα αθενσλάιφο, ποτάκι στο cusco κ.δ.σ.. Εμείς πάλι έπρεπε να πάμε να διασχίσουμε την Αθήνα, ώστε να δείξουμε στα παιδιά μας μια άσχετη παράσταση- αρπαχτή του κώλου, επειδή κάποιος έτσι αποφάσισε και κανείς δεν τολμούσε να αντιταχθεί, καθώς όλοι φοβόμαστε για τη δουλειά μας. Και καθώς παρόμοιες ιστορίες ατολμίας εκτυλίσσονταν σε όλη τη χώρα από άκρη σε άκρη, έτσι όπως αυτή στενάζει κάτω από τον ζυγό που έχει εκλέξει, να σημειώσω εδώ πως πολιτική πράξη είναι και το να επιμένεις, για παράδειγμα, να παρκάρεις 5 λεπτά με τα πόδια από τον προορισμό σου με κίνδυνο να χαρακτηριστείς μαλάκας. Επειδή σέβεσαι τους νόμους, τη χώρα και τους συμπολίτες σου. Κι από λεονταρισμούς δώσαμε, δώσαμε.