<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τετάρτη, Ιουνίου 14, 2006

"...καν αλλού..."

Στριγγλίσματα. Ο χρόνος φρενάρει. Η ενηλικίωση του άκαρπη και κοινότoπη. Δεν κομίζει ούτε τόσο δα. Τίποτε νέο είτε προσοδοφόρο. Φρενάρει ανάμεσα σε δυο διαδοχικές ρουφηξιές. Η προβολή του χρόνου πάνω στα δαχτυλίδια του καπνού. Μέσα στα πηγάδια των ματιών. Το μικρό στόμα. Κύκλος, καρδούλα, ευθεία γραμμή.
Οι άνθρωποι περνάν αφηρημένοι από τον πεζόδρομο. Σαν κλιπάκι για μια επαναλαμβανόμενη λούπα με τσέλο. Σα βιντεάκι που παίζει στο repeat. Όπως στα ψέμματα. Σε ψεύτικο χρόνο. Σαν αποτυχημένη σκηνή που ξαναγυρίζουμε.
Η μυρωδιά της γαρδένιας σε ξεκάνει. Σε αναιρεί. Σε λιγώνει. Ένα λευκό παραισθησιογόνο σε σφηνοπότηρο. Άσπρα ανθάκια μέσα στο νερό. Νύφες. Πνιγμένες. Θυμάμαι τις συμβουλές του ποιητού προς κολυμβητάς. Είναι δύσκολο να αυτοκτονήσεις στη θάλασσα αν ξέρεις να κολυμπάς. Τα δαχτυλίδια του καπνού κολυμπάνε στον αέρα, το στομάχι είναι ένας κουβάς με καφέ που τρυπάει ο καπνός, ο αέρας είναι κίτρινος, η γαρδένια σε καταδυναστεύει, η υγρασία γλύφει το δέρμα, το σώμα κολλάει, ο χρόνος κατολισθαίνει. Κρίμα.

_______

Δεν έχω άλλα δάκρια.
η βροχή πέφτει πλαγιαστά.
Μην κλαις, πια, για μένα.
Το βρίσκω πρόωρο.

Ηλίας Πετρόπουλος, "Ποτέ και Τίποτα"

6 Comments:

Τετάρτη, Ιουνίου 14, 2006 9:10:00 π.μ., Anonymous Ο Λύκος της Στέππας είπε...

Νομίζω ότι το ακόλουθο θα το βρείτε του γούστου σας--μήπως κολλάει πουθενά, να το χώσουμε;

“Τι τραγούδι να σου πω χωρίς ουσία/Να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι/Να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει/Να μην έχει ούτε λάμψη ούτε αξία/Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά”.

 
Τετάρτη, Ιουνίου 14, 2006 11:14:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

Καλημέρα, λύκε, ευχαριστώ.

υ.γ.: οι συνειρμοί είναι ελεύθεροι, κολλάνε όπου θέλουμε να τους κολλήσουμε,μπορώ να δώσω την ίδια ερμηνεία σε χιλάδες πράγματα, εφ' όσον το θέλω. Πιστεύω το ζόρι είναι το θέλω. Ευχαριστώ. Πάλι.

 
Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006 2:05:00 μ.μ., Blogger drskafidas είπε...

για τα βαθια εισαι αρετη...

 
Σάββατο, Ιουνίου 17, 2006 1:28:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Ναι, ναι, πολύ δεινή κολυμβήτρια...:D
Όπως καταδεικνύει και το σχετικό άσμα
"αμ και στο σομιέ πατώνω και στα βράχια πατώνω και στα πα-ν-γκάκια...":)

 
Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 3:23:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

γειά σου Αρετή :)
Δεν είναι η γαρδένια, το ωραιότερο λουλούδι;

ξ.

 
Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 4:01:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Ξένια,
δεν ξέρω αν είναι το ωραιότερο λουλούδι, αλλά είναι η πιο προκλητική γυναίκα. Σα τη νησιώτισσα με το λευκό μακώ φορεμα. Καλό καλοκαίρι:)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home