"χάιχο, χάιχο..."

Φοβάμαι τα ξυράφια, καλή μου,
όπως ο διάβολος το λιβάνι και το λιβάνι το μπάφο,
όπως το ψάρι τη στεριά και όπως εγώ τη θάλασσα.
Φοβάμαι την καυτή επιβεβαίωση της ρέουσας ζωής κατακόκκινη
και την εξουσία επί του τέλος της σχιζοφρενικά απαστράπτουσα πάνω στην κόψη.
Χρειάζομαι διακοπες.
Από τί, το κερατό μου μέσα, από τι;