<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007

"...στην αγορά παγιδευμένοι ποντικοί..."

Εκλήθην να μιλήσω από τη Μαρκησία και τον μεσιέ Τσέλιγκα και το μύθο και την Τσέρυ, εγώ δεν ήξερα τίποτα, είχα πάει για πέστροφες, αλλά γιατί να μην πω, μήπως τάχα είναι άβολο το ντιβάνι;

1. Η πιο ηχηρή εξουσία που ξέρω είναι η θλίψη της μάνας μου και η πιο μεγάλη ερημιά η μοναξιά ανάμεσα σε ανθρώπους.
2. Όταν ακούω τις τέσσερις νότες της ηλεκτρικής στα ψέμματα του Πορτοκάλογλου κάτι μέσα μου σπάει σε θρύψαλα που μου σκίζουν την ψυχή. Και τη φωνή του Χάρη. Το ίδιο. Αυτό το αίσθημα που γδέρνει βαθιά. Τα σινεμά κλειστά. Ο πόνος με μεθά.
3. Οι ουτοπίες μου και οι εμμονές μου, αδελφικές φίλες, αχώριστες: το παραμύθι της αξιοκρατίας που κάθε φορά που μου το χαλάνε θυμάμαι πως είμαι άνθρωπος -και μπορώ ακόμα να γίνομαι έξω φρενών- και η αιτιοκρατία του θείου στην οποία προσχώρησα ανενδοίαστα –αυτή η βαθειά πεποίθηση πως καθένας παίρνει αυτό που του πρέπει˙ τα κτελ, οι σταθμοί των τραίνων, τα λιμάνια -όχι τα αεροδρόμια, αυτά μου θυμίζουν μαιευτήριο- , τα ψυχιατρεία, τα κασμίρια, τα ίσια, στρογγυλά παπούτσια, η σιωπή, τα ταξί μες στη νύχτα, η Πατησίων, οι ξύλινες μπάρες και τα σκαμπώ, το κοντραμπάσο, το bleu-noir μελάνι.
4. Αυτό που αγαπάω και θέλω πιο πολύ και κάνω καλύτερα απ’ ο, τιδήποτε άλλο μα το κάνω όλο και πιο σπάνια, όλο και πιο δειλά, όλο και πιο δύσκολα. Για το κακό μου.
5. Θέλω ένα σπίτι στη θάλασσα με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή. Κι όταν χτυπάς την πόρτα μες στα μεσάνυχτα, τα παραθύρια μου όλα θα ‘ναι ορθάνοιχτα. Το κλειδί κάτω απ’ το γεράνι. Και η θάλασσα στη σκάλα.


Στο ντιβάνι ευθύς... θέλω
ένα γιατρό,
μια γιατρίνα,
μια Μαίρη
μια Μαρία
και
τον κύριο που πάσχει από μωβ.

υ.γ.: αυτό εδώ το μικρό παιδάκι να παλουκωθεί επίσης στο ντιβάνι για να χαλάσουμε τους κανόνες (κι επειδή θέλω...:Ρ).

ένδιτ-υ.γ.: υποθέτω πως έπρεπε να ευχαριστήσω τους κυρίους και τις κυρίες που μου ζήτησαν να καθίσω στο ντιβάνι, αλλά δεν ήξερα αν ήθελα, γιατί δεν μπορούσα να αποφασίσω αν έχει νόημα να ευχαριστείς κάποιον, με τον οποίο επικοινωνείς καθ'οιονδήποτε τρόπο, επειδή απλά σε προώθησε σε μια αλυσίδα. Είχα, εν πάσει περιπτώσει, καλύτερους λόγους για ευχαριστώ κι ας μην το έκανα αλλά, πάλι, το ευχαριστώ είναι πρόστυχη πληρωμη, οπότε δεν το έκανα. Θέλω να πω, εδώ δε λες ευχαριστώ για τη σύνδεση που επιχειρείται εκατέρωθεν, θα πεις ευχαριστώ για ένα παιχνίδι; Ας γραφτεί πάντως στα πρακτικά-σιγά τ'αυγά.

6 Comments:

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 12:37:00 μ.μ., Blogger Cherryfairy είπε...

κοντραμπάσο,κασμίρ,ξύλινες μπάρες...ναι.
και γράψιμο με πένα, σε αφημένα κομματάκια στο σπίτι.
ίσως ψάρια στη γυάλα-ή όντως ποντικοί;

 
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 12:46:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

φοβάμαι, δεν είν' ο κόσμος μου αυτός.

θενκιό
@->--

 
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007 1:21:00 μ.μ., Blogger Cherryfairy είπε...

Ι don't believe in God.I believe in cashmere.
Fran Lebowitz,αμερικανίδα συγγραφέας.

 
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 23, 2007 3:39:00 μ.μ., Blogger Μαρια είπε...

Η τυχαία Μαρία στο ντιβάνι σε διαβάζει ανέκαθεν. Έχεις δίκαιο. Δεν χρειάζονται ευχαριστίες και συγνώμες. "Δεν θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη".

Υ.Γ.Είσαι μια από τις (αν όχι η) αγαπημένες μου σύγχρονες Ελληνίδες συγγραφείς.

 
Κυριακή, Φεβρουαρίου 25, 2007 11:31:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

μαρία, κανείς δε μίλησε για τύχη, εδώ έχουμε πέσει στην αιτιοκρατία με τα μπούνια.

(και, προς Θεού, ευχαριστώ για το 'αγαπημένη' -και μου αρκεί- μα δεν είμαι συγγραφέας:))

 
Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 1:03:00 μ.μ., Blogger τέλσον είπε...

εγώ τι σκατά να γράψω, τα είπες όλα εσύ ρε μούτρο...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home