<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Δευτέρα, Οκτωβρίου 31, 2005

"...και το ταξίδι σαν άγριο φίδι..."

Η Αθηνά λέει ότι κάθε που κάποιος φεύγει το κουτάκι που καταλάμβανε στην καρδιά μας μένει στη θέση του, ακέραιο και άδειο. Καταλαμβάνει κενό χώρο, σχηματίζονται εικόνες και ουσίες πρόσωπων με κενά.
Ο θάνατος των σχέσεων θανατώνει τους εαυτούς που μπλέχτηκαν εκεί μέσα. Κι εγώ τρέμω ότι αύριο μπορεί να πεθάνω ή να γίνει πόλεμος ή να με στείλουν στην εξορία ή στη φυλακή και να ‘ναι τόσα πολλά που οριστικά πια δεν θα'χουν ειπωθεί. Το ενδεχόμενο με πανικοβάλλει.
Εσύ πώς θα το άντεχες;

11 Comments:

Δευτέρα, Οκτωβρίου 31, 2005 1:16:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

...το διαβάζω και μια αθώα απορία μού δημιουργείται:...γιατί να σε στείλουν εξορία; :ρ

(Άσε που η Μακρόνησος είναι τρέντι πια..)

Μ.

 
Δευτέρα, Οκτωβρίου 31, 2005 1:49:00 π.μ., Blogger τέλσον είπε...

Εγώ μπορώ να έχω το διπλανό κελί... και σου χαρίζω όλα τα άφιλτρα που θα μου στέλνουν....

 
Δευτέρα, Οκτωβρίου 31, 2005 5:09:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

γιατί να με στείλουν εξορία;
κάνετε πως δεν ξέρετε; :Ρ

όχι άλλα άφιλτρα, είμαι ήδη μια οκτάβα κάτω από πολλά ρεμάλια...καμιά καραμέλα κανέλα, αν σου βρεθεί.

 
Τρίτη, Νοεμβρίου 01, 2005 8:27:00 μ.μ., Blogger 0 Comments είπε...

"Ο θάνατος των σχέσεων θανατώνει τους εαυτούς που μπλέχτηκαν εκεί μέσα."
Πολύ σκληρό. Μάλλον τους τιμωρεί σκληρά. Εκτός αν εννοείς θάνατο το τέλος κι όσους συνεχίζουν ξαναγεννημένους. Η Εκτός αν ... γιατί ... μπα!!
Γειάσου Αρετούλα! Τι κάνεις;

 
Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2005 9:26:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

ο Θάνατος των σχέσεων σκορπάει τις πτυχές των εαυτών που γεννήθηκαν και έζησαν σε μια σχέση, το κομμάτι μου που υπήρξε εκεί, όπως ακριβώς έζησε εκεί. Και αυτό δε βλέπω πώς μπορεί να ξαναυπάρξει, δεν ξέρω πόσο σκληρό και άλλο πόσο εξωπραγματικό είναι αυτό, δεν εννοώ πως οι μετέχοντες πεθαίνουν ολοκληρωτικά, εννοώ πως ένα κομμάτι τους, αυτό στο οποίο είχαν μετασχηματιστεί μέσα στο πάρε δώσε και την κοινωνία μια σχέσης το βλέπω αδύνατο να υπάρξει πλέον αυτούσιο.
Δεν ξέρω πόσο καθαρό είναι αυτό που λέω.
Καλημέρα σας!

 
Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2005 2:23:00 μ.μ., Blogger drskafidas είπε...

nomizw pos oti axizei na eipwthei, telika legetai.. oute thanatonomaste opote pethainei mia sxesh. traumaties nai, ma bgainoume pio dinatoi. kai mh xehnas: o xronos einai o xeiroteros giatros, ma einai giatros
kalhmera

 
Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2005 4:08:00 μ.μ., Blogger Pegasus είπε...

Μετά από αυτά που διάβασα, νομίζω πως ξέρω τι θέμα θα έχει το επόμενο μου ποστ: Το τσιγάρο και η υγεία μας! :Ρ

Φιλάκια Αρετούλα! :)

 
Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2005 4:21:00 μ.μ., Blogger Mourning Blade είπε...

Γεια σου έμπνευσή μου!!!!

 
Δευτέρα, Νοεμβρίου 07, 2005 1:23:00 π.μ., Blogger sikelia είπε...

Πως γινεται να βαλεις εναν ανθρωπο, μια σχεση σε ενα κουτακι και μετα να τον διωξεις/να φυγει και να μην αφησει ιχνη? Πως γινεται να πεθανει οτι καποτε αισθανθηκες? Μια σχεση ποτε δεν πεθαινει. Αλλαζει μορφη, ουσια, σκοπο. Καθετι ομως που κερδισες, εχασες, εμαθες μεσα απο αυτην σε συντροφευει στην ψυχη σου.

 
Δευτέρα, Νοεμβρίου 07, 2005 5:29:00 μ.μ., Blogger J95 είπε...

Η Αθηνά λέει ότι κάθε που κάποιος φεύγει το κουτάκι που καταλάμβανε στην καρδιά μας μένει στη θέση του, ακέραιο και άδειο.

Αυτά παθαίνει όποιος παρομοιάζει την καρδιά με ντουλάπι αντί να την παρομοιάζει με στάση λεωφορείου.

 
Τρίτη, Νοεμβρίου 08, 2005 2:55:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Εντάξει, κι εγώ έχω πρόβλημα με το ντουλάπι, αλλά κι εσύ με το λεωφορείο τα 'χεις πιάσει τα λεφτά σου...

γενικά, δε νομίζω πως μπορώ να το αποσαφηνίσω το θέμα όπως το σκέφτομαι...επιτρέψτε μου να το αποσύρω προσωρινά μέχρι νεωτέρας.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home