<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Κυριακή, Οκτωβρίου 16, 2005

"καμία φωνή, καμιά σιωπή..."

Έρχεται και φεύγει χωρίς θόρυβο. Όποτε με θυμηθεί. Σαν τέλεια εντυπωμένη μπαλάντα που πλέον θεωρείται κλασσική. Όποτε με θυμηθεί, για λόγους που δεν καταλαβαίνω και που εγωιστικά αρνούμαι να διαπραγματευτώ. Από φόβο, από μια αυθόρμητη τάση για οικονομία βίου, από δειλία, μην τεθεί σε κίνδυνο μια υποτιθέμενη προσωπική ισορροπία. Θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα πει «έλα ρε» ή «ζεις;». Αν το σηκώσω. Και λίγο αργότερα θα κλείσουμε με μια ακόμη ανώφελη περίληψη περιττών πληροφοριών στο ιστορικό, χωρίς να προλάβω να ρωτήσω «τί με θέλεις;», σαν από ένστικτο αυτοσυντήρησης, μη λάβω απάντηση. Με μια κενή ανακούφιση, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα και σαφές αντικείμενο, σαν το άγχος του ομιλητή μετά τη λήξη του χρόνου του, ενώ η ομιλία απλά αναβάλλεται επ’ αόριστον.
Και με πολλές βασανισμένες υποθέσεις για τις σκεψούλες πίσω από τα όμορφα μάτια και τη σπασμένη φωνή. Κι όλο τρέμω τί θα μου συμβεί αν τις μάθω.
Κι όλο καλλιεργώ το χωραφάκι μου, που μετράει μεσοδιαστήματα υποτυπώδους ζωής, διαλείμματα ανάμεσα σε βουβές βόμβες.

4 Comments:

Δευτέρα, Οκτωβρίου 17, 2005 10:10:00 π.μ., Blogger Your Man είπε...

Μου θύμισες μια φίλη μου, που περνούσε κάπως έτσι.

Και μια μέρα η ζωή της ήρθε πάνω κάτω, όταν ένα άτομο την κοίταξε στα μάτια με τόση λατρεία που την ξετρέλλανε.

Ένα κορίτσι.

Σήμερα πετάνε και οι δύο στα σύννεφα. Ερωτευμένες τρελλά, χωρίς να έχουν ξαναερωτευτεί κορίτσι.

... Από εκεί που δε το περιμένεις! :)

Καλή εβδομάδα!

 
Δευτέρα, Οκτωβρίου 17, 2005 2:00:00 μ.μ., Blogger Mourning Blade είπε...

"πήρα να πω ένα γεια", μα εγώ δεν ποθώ τις καλημέρες σου παρά μόνο εσένα τον ίδιο που ουσιαστικά είσαι απών και ταυτόχρονα πανταχού παρών και τελικά δεν θέλω να σκέφτομαι πια, ούτε να βρίσκω δικαιολογίες...εδώ?δια παντός χειμώνας.....

 
Δευτέρα, Οκτωβρίου 17, 2005 8:11:00 μ.μ., Blogger J95 είπε...

Κι όλο καλλιεργώ το χωραφάκι μου, που μετράει μεσοδιαστήματα υποτυπώδους ζωής, διαλείμματα ανάμεσα σε βουβές βόμβες.

Μήπως τα βλέπεις λιγουλάάάάκι πιο απαισιόδοξα απ' όσο θα 'πρεπε;

Δε σε εμπνέει ο πρόωρος χειμώνας;

 
Τετάρτη, Οκτωβρίου 19, 2005 3:35:00 μ.μ., Blogger Φανή είπε...

Σκέφτεσαι πως το θέμα μπορεί να ναι ακριβώς οι μικρές άχρηστες πληροφορίες?Η φωνή? Η συντήρηση της παρουσίας?Πως αν σταματήσεις να το φοβάσαι μπορεί να γίνει λόγος να χαμογελάς..έτσι για το 'γεια-σε σκέφτηκα σήμερα':)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home