<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2005

"όμορφη μέρα..."

Ήρθε αυτός ο αέρας που μου αρέσει.
Και που δε θα μου δημιουργούσε καμία σκούρα σκέψη αν δεν απειλούσε η ανάσα του τις μαστίχες και τις μολόχες που ‘χει κρεμάσει η μάνα μου στα κάγκελα της βεράντας.
Δεν αγαπάνε όλοι οι άνθρωποι τις γκρίζες μέρες. «Αυτή σου η ιδιοτροπία σε καθιστά ιδιαιτέρως διαφορετική από τους άλλους ανθρώπους και από αυτή σου τη διαφορετικότητα θα έπρεπε να αντλείς τουλάχιστον ικανοποίηση» είναι η επόμενη φιλάρεσκη σκέψη, αλλά τη διαλύω κάνοντας αέρα με το χέρι μπροστά στα μούτρα: «δεν είσαι πιο διαφορετική από τους άλλους ανθρώπους απ’ ότι είναι κάθε άνθρωπος απ’ όλους τους υπόλοιπους».

Ακούω πάλι τον απρίλη ψεύτη σεπτέμβρη μήνα. Και στο πρώτο φθινοπωρινό αεράκι αντί να πω «σηκώθηκε αέρας» λέω «όμορφη μέρα, μες στη δροσιά σου ξεχάστηκα».
Χθες προσπέρασα τις εξ’ αδιαιρέτου μοιρασμένες κολάσεις των εραστών του ημερολογίου με συγχυσμένα λόγια ανθρώπου που έχει σύγχυση στο κεφάλι. Ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που ξέρω δηλώνει πανέτοιμο να πηδήσει από ύψος μέσα στον έρωτα και να σπάσει τα μούτρα του. Ο θάνατος των εραστών θα λάβει χώρα πάνω σε βαθυκόκκινα ανάκλιντρα θεϊκών επαγγελιών. Με σοκάρουν οι βεβαιότητες των υποσχέσεών τους –να τους έχει ο Θεός σιδεροκέφαλους- και δεν ξέρω ποιον να λυπηθώ πιο πολύ: αυτούς, που τις πιστεύουν, ή εμένα, που καμμιά μου πτυχή δε δύναται να τις προσεγγίσει ικανοποιητικά (παρ’ όλο που έπιασε ψύχρα);

Άρχισα να μαζεύω από ‘δω κι από ‘κει τα τραγούδια που θυμάμαι να λέει η μάνα μου στα νιάτα της. Άμα θες, σου δίνω ένα απ’ αυτά:

ΤΑ ΜΕΛΙΤΖΑΝΙΑ
(Παραδοσιακό Ρόδου)

Πέρδικα της ακρογιαλιάς
και ψάρι της θαλάσσης
-τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πιά-

Μεσ' την καρδιά μ'εφύτρωσε
δεντράκι με τους κλώνους
-Ελενίτσα μου, Μπαξεβανίτσα μου-

Ανθεί και βγάζει βάσανα
καρπεί και βγάζει πόνους
-θάλασσα περνώ μα δε σε λησμονώ -

Τ'αηδόνια της ανατολής
και τα πουλιά της δύσης
-τα μελιτζανιά να μην τα βάζεις πιά -

Ολά γλυκά θα κελαηδούν
όταν θα μου μιλήσεις
τα μελιτζανιά να μην τα βάζεις πιά …

4 Comments:

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2005 9:40:00 μ.μ., Blogger neraida είπε...

Ναι, ήταν μια όμορφη μέρα σήμερα. Δεν υπάρχει κανένας κανόνας ότι μόνο οι ηλιόλουστες μέρες είναι οι καλές. Μέσα από την πνοή του αέρα ταξιδεύουν τα πιο όμορφα λόγια... Και τραγούδια!

 
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2005 7:19:00 μ.μ., Blogger PsyxiatroZ είπε...

"Ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που ξέρω δηλώνει πανέτοιμο να πηδήσει από ύψος μέσα στον έρωτα και να σπάσει τα μούτρα του."

σημ: god damn τα έσπασα...

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 17, 2005 11:13:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Περαστικά..

 
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2005 6:40:00 μ.μ., Anonymous τί, τί κάνω εδώ; είπε...

Εγώ πάντως δεν δηλώνω καθόλου κάτι τέτοιο. Εξάλλου θα ήταν γελοίο. Επιπλέον δεν μου αρέσει το γκρι... Μπορώ να σου πω πάντως ότι διαφορετικοί παυόμουμε μόνο τότε να είμαστε, όταν αρχίζουμε τις συγκρίσεις. Περαστικά μας (τη διεκδικώ κι εγώ αυτή την ευχή, πειράζει;).

Υ.Γ. Το εγώ ελπίζω να τονίζει επαρκώς την υποκειμενικότητα, που δεν είμαι έτοιμη να θυσιάσω για μια αντικειμενικότητα που περιορίζεται στην υπόσταση μιας λέξης.
Υ.Γ.2 Λυπόμαστε που χάσαμε τη μεγάλη βραδιά.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home