<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 07, 2005

"η ζωή σου είναι μια τρύπα,πέφτεις μέσα και χτυπάς..."

Αυτός ο τόπος δεν είναι και πολλά για μένα.
Κάποια στιγμή πίστεψα πως, αν έφευγα μακριά από τους ανθρώπους που τον πληρώνουν θα ζούσα τον αποδέλοιπο βίο μου μελαγχολική ξεριζωμένη. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς, που επάνδρωναν εκείνο το φεγγάρι το σώμα των προσωπικών μου εξαρτήσεων, είναι πλέον έτη φωτός μακριά μου κι ας κοιμούνται τις νύχτες ήσυχα μερικά οικοδομικά τετράγωνα από το κρεβάτι μου. Τους άλλους, που έμειναν, ξέρω πως θα τους κουβαλάω και στις κεντρικές αφρικανικές χώρες, χωματένιους και ανέπαφους.
Εδώ μονάχα η μάνα μου και ο πατέρας μου θα μπορούσαν να με κρατήσουν μονάχα από ένα αίσθημα ευθύνης που είναι καθαρά προσωπική επιλογή.
Ούτε το σπίτι. Που δεν είναι το σπίτι που μεγάλωσα. Δεν το αγαπάω ιδιαίτερα. Όπως οι γυναίκες που στα 29 ακούν το βιολογικό τους ρολόι και δίνουν στον ιδανικότερο διαθέσιμο άντρα της γειτονιάς το ρόλο του άντρα του σπιτιού. Έχει χρηστική αξία, ίσως το αγαπήσω για τα καλά στη σύνταξη, όταν, αν… κλπ κλπ…
Η μάνα μου λέει πως είμαι σκληρή και κρύα.

Διαπιστώνω για μια ακόμη φορά τη σχετικότητα του χρόνου από τα σημάδια που αφήνει πάνω στους ανθρώπους.
Και τρέμω την οργή τους από τη δειλή μου αίτηση για παράταση,
το στίγμα του εγκληματία που σου φοράνε, άμα πεις ότι χρειάζεσαι χρόνο για να ωριμάσεις, σα να ‘ναι ό, τι πιο αφύσικο.

Βγάζω φρονιμίτη, ρε γαμώτο, πότε θα προλάβω να βάλω μυαλό?

17 Comments:

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 09, 2005 1:45:00 μ.μ., Blogger Mourning Blade είπε...

"είσαι πολύ ώριμη για την ηλικία σου" να σου θυμήσω εγώ...καθένας βλέπει ότι θέλει, θα πασάρουμε στον πάσα ένα αυτό που θέλει να δει? αν είναι πάντως ας το κάνουμε με χαμόγελο που φανερώνει άνεση!(ναι, γι άλλο ποστ ήρθα εδώ...) καλημέρα!

 
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 09, 2005 6:51:00 μ.μ., Blogger Γιατί όχι; είπε...

Και αρκετά ανεξάρτητη να προσθέσω.

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 7:21:00 π.μ., Blogger Pegasus είπε...

"η ζωή σου είναι μια τρύπα,πέφτεις μέσα και χτυπάς..."

όμως

"vous n'avez pas les os en verre, vous pouvez vous cogner à la vie."

;)

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 11:11:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

Ναι ναι, ώριμη και αρκετά ανεξάρτητα...
Εγώ και η Πακίτα Γκαλιέγο...:Ρ
Άκου, καλή μου κλαίουσα, τί πήρε τ' αυτί μου, έχουμε 3 εαυτούς, αυτόν που νομίζουν οι άλλοι, αυτόν που νομίζουμε εμείς και αυτόν που στ'αλήθεια είμαστε.
(Ουπς, αυτό δεν ήταν πολύ σχετικό,ε?)
Γιατρέ μου, άμα πέσεις από πολύ ψηλά, λόγου χάρη από μια γέφυρα, στη θάλασσα, πας πάντα λόγω κρούσης? Δεν παίζει και κάτι με ασφυξίες,ανακοπές και τα ρέστα;
Λέω εγώ τώρα μια ιδέα..

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 1:28:00 μ.μ., Blogger τέλσον είπε...

αν ξεμείνεις από ιδέες ένα τηλέφωνο και θα σε φτιάξω...

εσυ χρειάζεσαι ένα νέο τρόπο, δε θα πάς από κρούση... θα πάς από έρωτα... μόνο αυτό είναι αρκετά δυνατό για να σε νικήσει...

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 2:34:00 μ.μ., Blogger Γιατί όχι; είπε...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 2:36:00 μ.μ., Blogger Γιατί όχι; είπε...

Άκου, καλή μου κλαίουσα, τί πήρε τ' αυτί μου, έχουμε 3 εαυτούς, αυτόν που νομίζουν οι άλλοι, αυτόν που νομίζουμε εμείς και αυτόν που στ'αλήθεια είμαστε.

Τί θες να πεις; δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, γιατί το δεύτερο είναι πιο κοντά στο τρίτο απ' ότι το πρώτο; :D

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 2:41:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

κανείς δεν υπονόησε κάτι τέτοιο,

μου φαίνεται δε με παρακολουθείτε προσεκτικά, την ώριμη και αρκετά ανεξάρτητη:Ρ

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 3:01:00 μ.μ., Anonymous τί, τί κάνω εδώ; είπε...

Όχι ότι σημαίνει κάτι, αλλά εγώ βγάζω φρονιμίτες εδώ και δύο χρόνια... μου φαίνεται μάλιστα ότι άλλαξαν γνώμη και αποφάσισαν να μη βγουν... ό,τι έγινε, έγινε.

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 3:10:00 μ.μ., Blogger Γιατί όχι; είπε...

Υποθέτω πως επίσης υπάρχει αυτό που θες να πεις, αυτό που λες, και αυτό που καταλαβαίνει ο άλλος.

(Πάντως σε παρακολουθώ πολύ προσεκτικά, γι αυτό ίσως δεν το καταλαβαίνεις, καπαρντίνες, γυαλιά, τέτοια πράγματα)

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 3:22:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Πράγμα που προφανώς και συνέβη, καθώς εγώ προσπαθούσα να εξηγήσω στην blade πόσο ρευστά είναι όλα και πώς σε καταστάσεις ασταθούς ισορροπίας είναι ψευδαίσθηση η βεβαιότητα ότι μπορείς να διακρίνεις τα επιμέρους.
~*~
οι φρονιμίτες τα έχουν αυτά, όλα καλά, εφ'όσον προσκομίζουν ό,τι υποσχεται το nick τους.
κατά τα άλλα το "ό,τι έγινε έγινε" είναι το μόνο βέβαιο και απάντηση στο "τί κάνω εδώ" δε δύναμαι να δώσω με υποτυπώδη καν επίγνωση.
~*~

(είστε αυτός που δεν παίρνει χαμπάρι πότε του ξεφεύγω από την παρακολούθηση, απορροφημένος γαρ στο ιλουστρέ κοσμοπόλιταν?)

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2005 3:24:00 μ.μ., Blogger Γιατί όχι; είπε...

Το κοσμοπόλιταν είναι για ξεκάρφωμα, αν προσέξετε μάλιστα έχει δύο τρύπες στο ύψος των ματιών.

 
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005 1:12:00 π.μ., Anonymous τί, τί κάνω εδώ; είπε...

Το βλέπετε πολύ στενά, νομίζω, Αρετλη μου. Ό,τι έγινε, έγινε, αλλά μπορεί να ξεγίνει, αν πάω στην οδοντίατρο να μου τους βγάλει. Όσο για τη φρονίμεψη, μισή κι ανέσωστη, δεν ξέρω αν χρησιμεύει σε κάτι. Ξέρετε κάτι που δεν ξέρω;

 
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005 1:15:00 π.μ., Anonymous τί, τί κάνω εδώ; είπε...

Εεεε, το Αρετλη ήταν για να πείσω για την ηλικία μου. :ρρρ

 
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005 3:19:00 π.μ., Blogger J95 είπε...

Όπως οι γυναίκες που στα 29 ακούν το βιολογικό τους ρολόι και δίνουν στον ιδανικότερο διαθέσιμο άντρα της γειτονιάς το ρόλο του άντρα του σπιτιού.

ΤΙ; Παίζει τέτοιο πράγμα; :Ο

 
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005 3:02:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005 3:05:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

τί- τί, νομίζω πως έχεις δίκιο, το βλέπω πάρα μα πάρα πολύ στενά δυστυχώς.
Όμως...όμως όταν μιλάμε για μη αντιστρεπτά φαινόμενα στη φύση (και, ναι, μαθαίνουμε γι'αυτά στο σχολειό) δεν εννοούμε μόνο τα μπαλόνια που σκάνε χωρίς πιθανότητα να περικλείσουν πάλι μέσα τους τον ίδιο αέρα που υπέθαλπταν. Τελευταίως,ειδικώτερα, επιστημονικές μελέτες αποδεικνύουν πως, για παράδειγμα, δυο-τρεις πολύ συγκεκριμένες κουβέντες, ειπωμένες από ανθρώπους σε ανθρώπους, προκαλούν μεταβολές μη αναστρέψιμες δεδομένης ακόμη και όλης της καλής θέλησης ολόκληρου του σύμπαντος. Συνεπώς, ό, τι έγινε έγινε,πιθανόν κάτι απ'όσα έγιναν να ξεγίνονται, πάντως σίγουρα δεν αναστρέφονται όλα και πιθανότατα αυτό να συμβαίνει για κάποιο σκοπό.

(η αντιθετοαντίστροφη πάντως, ότι δηλαδή ό,τι δεν έγινε δεν έγινε, ισχύει, δεν ξέρω αν βολεύει:Ρ)

Όσο για την επιζητέα φρόνηση και τα περί της αναγκαιότητας :
"αν το 'χα δει μια ώρα αρχύτερα, μπορεί και να τανε καλύτερα
μα έτσι που το είδα αργότερα, να δεις που θα μας βρούνε και χειρότερα"
δηλαδή, έχω σαφείς ενδείξεις.

j95,
πες μου ότι δεν το ήξερες....
(τώρα που το ξέρεις, πρόσεξε μην έφτασε καμιά γειτόνισσα στην κρίσιμη ηλικία και σου πασάρει το σκρίπτο...)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home