<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005

"τάχα δεν έχεις καταλάβει...."

Δεν ξέρω το πώς, αυτό το τραγούδι με ρίχνει πάντα σε ακαταλαβίστικα κλαμματάκια. Δεν καταλαβαίνω καν τι λέει.
Η ποιήτρια, ο Βασίλης, το σαξόφωνο ή η δεύτερη της Γαλάνη στο δεύτερο ρεφραίν...
Δεν καταλαβαίνω τίποτα.

ΑΡΤΕΜΙΣ
Δε θα σε βάλω εγώ ποτέ να μαγειρέψεις,
θα 'μαι κοντά σου μοναχά σαν με γυρέψεις
μετά θα φεύγω πάλι να μ'επιθυμείς

Δε θα κρατήσω μαύρη τσάντα στο γραφείο,
ένα φτερό γυπαετού θα έχω λοφίο
στη λεγεώνα της πιο ένδοξης τιμής

Άρτεμις, θεά των κοριτσιών,
φόβιζέ με μ'ασημένιο τόξο
Απ' τις ψευτονίκες των αντρών
κι απ' τη θλίψη που χουν
να 'μαι απ' όξω.

Δε σ' έχω δίπλα μου για να 'χω να ζηλεύω
πέτα τα πέπλα σου στα δάση που χορεύω
να σε λατρέψω όλη νύχτα σαν φρουρός

Με τις δερμάτινες, τις βρώμικές μου μπότες
έσπασα μέσα μου και είδωλα και πόρτες
να σ'αγκαλιάσω σαν το χώμα καθαρός

Άρτεμις, θεά των κοριτσιών,
φόβιζέ με μ'ασημένιο τόξο
Απ' τις ψευτονίκες των αντρών
κι απ' τη θλίψη που χουν
να 'μαι απ' όξω.

Δήμητρα Γαλάνη-Λίνα Νικολακοπούλου

2 Comments:

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2005 12:12:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

γιατί έχεις καταλάβει αυτό;;

Πάλι,
ένα τίποτα, μια λέξη, ένας ήχος,
φτάνει
για να ξανάρθουνε ξανά
αυτά που νόμιζες πως είχανε πεθάνει
φτάνει.
Μια μυρωδιά βασιλικού από παράθυρα ανοιγμένα
φτάνει
για να με πάνε πάντα εμένα
οχτώ χρονών στην εξοχή
πίσω απ’ το σπίτι του επιστάτη
πίσω απ’ τον ίσκιο μιας ελιάς
να μπω στου φόβου το παλάτι
Φτάνει
μ’ αυτόν το φόβο να περνάω τη ζωή μου
πάντα, πάντα εκεί, πάντα, πάντα εκεί…


10 "ακαταλαβίστικα κλαματάκια" σε 1...
...για ρώτα σήμερα να μάθουμε ;ρ

Μ.

 
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2005 12:29:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα._

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home