"...έχουν σφραγίσει απ' έξω"

Κάποιος έχει στρογγυλοκαθίσει στο στέρνο μου. Ανασηκώνεται κι ανακουφίζομαι παροδικά, καθώς εισπνέω βαθειά, κι, όταν εκπνέω, πάλι με καταπλακώνει.

Μ’ αρέσει που το στέρνο με το στερνό παίζουν με μία οξεία. Κι ένας οξύτατος σαδισμός ακονίζει τις καρφίτσες μέσα στον αγκώνα καθώς το μολύβι σχεδιάζει.

Ένα ανοιξιάτικο λιβάδι, το κεφάλι σου στα πόδια μου, υπάρχουν χίλιοι τρόποι να αρπάξει ο χειμώνας τη μέρα, ισημερία, το κεφάλι μου στα χέρια μου.

Πώς η αίσθηση ότι θα χαθούν όλα προϋποθέτει πως όλα βρίσκονται μέσα στα χέρια σου. Στα χέρια μου. Μια γεύση θεόπικρη..