<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 03, 2006

"without them with a hole in her heart"

Προσπαθώ μέρες να σκαρώσω για το μυαλό μου ένα παραμύθι αισιόδοξο και να βουτήξω. Κάτι που να μπορεί να σταθεί από μόνο του και να μου δίνει το χέρι να σηκωθώ όταν πέφτω. Να με βοηθά να μην αθετώ την υπόσχεσή μου ότι δε θα ξαναμιλήσω για τα ίδια, τα τριμμένα μου μανίκια που ξέφτισαν. Μια βαθειά, σταθερή και αδιασάλευτη λύπη. Ήσυχη και κάθε άλλο παρά φιλόδοξη. Σα να έχουν όλα χαθεί και να μην περιμένω τίποτα. Όχι από απουσία επιθυμίας, αλλά από μια αίσθηση πως δεν υπάρχει πια τίποτα. Δε λέω ότι δεν υπάρχει τίποτα, μιλάω για την αίσθηση μόνο. Γιατί μέσα σ’ αυτή ζω. Δίχως καμία βεβαιότητα για τη μη ύπαρξη αλλά και καμία υποψία για την ύπαρξη. Αυτού του κάποιου που λέει ο Κώστας ότι δε φοβάσαι να τον ξυπνήσεις όταν κοιμάται δίπλα σου όσο ξαγρυπνάς στο πλάι του. Και πολλών άλλων που, αν είχα τα κότσια να τα φανταστώ, θα τα ‘θελα κιόλας, αλλά προς το παρόν νιώθω πως έχουν πάψει να υπάρχουν. Που συνοψίζονται άδικα σ’ αυτή την αίσθηση της παγωμένης λίμνης που καταστάλαξε μέσα μου. Κι έχω παγώσει ολόκληρη μέσα κι έξω. Κι όπου κι αν κόψεις δε στάζει σταγόνα, γιατί έχει παγώσει. Κι ο πάγος καίει.

Η φιλοσοφία της βδομάδας λέει πως ο έρωτας είναι σαν ένα τραγούδι που ακούς στο ραδιόφωνο τυχαία το πρωί πριν φύγεις απ’ τη δουλειά. Και σου κάθεται κάπως και όλο το σιγομουρμουρίζεις παραποιώντας τη μελωδία του και τα στιχάκια κι όλο λες, μα τί έλεγε, τί έλεγε εκεί, και πού θα το βρω και σε ποιο δίσκο να ‘ναι και ποιος να ‘χει αυτό το δίσκο και το θέλω τώρα και πού θα βρω να το κατεβάσω αμέσως και πάρε να ρωτήσεις στο ραδιόφωνο και ψάξε στο δίκτυο. Και ένα άλλο ωραίο πρωί το βάζεις και παίζει έχοντας το πια στην κατοχή σου και λες τί μαλακίες λέει και α, έτσι πήγαινε, τί βλακεία και το βαρέθηκα αμέσως ,τζάμπα το ψάξιμο, βγάλ’ το.

Η φιλοσοφία δεν έχει καμία σχέση με το θέμα μας και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το τραγούδι της φιλοσοφίας. Σύμφωνοι;

______
υ.γ.: ευχαριστώ στο Αναστασάκι
για το κομμάτι και όχι μόνο

8 Comments:

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 03, 2006 11:14:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα είπε...

Λατρεμένο τραγούδι.
Αδιασάλευτη λύπη.
Κι αυτό.

Θα τα σκαρώσεις το παραμύθι.
Θα 'ρθει απ' το πουενά να σε στοιχειώσει.
Έτσι.
Σαν κύμα.
Που σαλεύει.
Και γλύφει τον πάγο.
Κι ακούγεται σαν μουσική.
Γνώριμη.
Που ρέει, ίδια ζωή.

 
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006 2:57:00 π.μ., Blogger Pegasus είπε...

Σύμφωνοι.

Πώς άλλωστε ο έρωτας να έχει λογική όταν τελικά "είναι μια αυταπάτη" (όπως μου είπε κάποια μέρα μια ψυχή-τραγούδι)... ;)

Φιλιά...

 
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 12:24:00 μ.μ., Blogger οδοιπόρος είπε...

ομορφη παρομοιωση..
ποτε δεν το ειχα σκεφτει ετσι αρετουλα!

φιλια!

 
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006 12:42:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Καπετάνισσα, τα 'παμε, καμία βεβαιότητα. Καλώς ή κακώς. Το τραγούδι, είναι, ε, είναι, πώς να το κάνουμε...

Γιατρέ μου, είμαστε συνεπείς, αν μη τί άλλο, τί; Μαλακίες θα λέμε; :Ρ

Αγαπητέ οδοιπόρε, τραγική τη βρήκα την παρομοίωση, αυτά να τα βλέπουν μερικοί μερικοί που σπεύδουν να ερωτεύονται:Ρ

Και για να μείνω στο κλίμα (όχι που δε θα μενα):

Δεν έχει αρχή, δάκρυα βροχή
Τέλος δεν έχει ο ουρανός
Ποιός θα βρεθεί, βαριά η ψυχή
Να μου το πει, πού θα σταθώ
Να σου το πω, γιατί να φύγεις.

Γιά ένα φιλί, δεν έχει αρχή
Τέλος δεν έχει μου ο καημός
Πονός πικρός, κόσμος μικρός
Γιά ένα φιλί, πικρό φιλί
Δάκρυα βροχή, γιατί να φύγεις.


(Ξαρχάκος/Γκούφας/Καρέζη, από τη "Λόλα")

 
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 06, 2006 4:15:00 π.μ., Blogger βροχούλα είπε...

τρομερά εύστοχο

έτσι είναι ο έρωτας αλλά αν υπάρχει αγάπη αλλάζουν τα πράγματα νομίζω
...αν και δεν υπάρχει τραγούδι που να μην το βαρεθείς κάποια στιγμή όσο κι αν το αγαπάς
;-))

 
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 06, 2006 12:29:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

δε μίλησα πουθενά για αγάπη:)

 
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 2:07:00 π.μ., Blogger βροχούλα είπε...

ναι είναι μια παράμετρος που την πρόσθεσα εγώ! ;-P

 
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006 2:13:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

είναι μια παράμετρος που αξίζει να προστίθεται:)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home