<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007

" και δεν κινάς..."


Φοβάμαι να σβήσω το φως. Ένα σωρό σκέψεις, φράσεις, στίχοι… κάθε φορά που θέλω να ‘μαι εγώ. Με βασανίζουν ρολόγια που χτυπάνε μανιασμένα τους δείκτες τους κρυμμένα μέσα σε συρτάρια πίσω από κλειστές πόρτες. Το μολύβι μου ‘χει γίνει συνήθεια καθιστώντας δυσοίωνες τις πιθανότητες της μπρούντζινης πέννας- δε γράφεις με πέννα στο κρεβάτι. Sand is overrated. Τελείωσα το πρώτο θέμα, αλλά η ιδέα δεν πήγε και τόσο μακριά. Έσκισα, βέβαια, αρκετά φύλλα. Η νύχτα κολλάει πάνω μου ωχρή και υγρή, σαν κάτι που, κανονικά, θα ‘ριχνα στο πλυντήριο, αντ’ αυτού με ρίχνει εκείνο, κανονικότατα, στο πηγάδι. Αν δέσω ένα γιγαντιαίο ένσφαιρο τριβέα στο λαιμό μου, θα πιάσω κατ’ ευθείαν πάτο. Στους πόσους καφέδες καίγεσαι, Llorona? Τ’ έχεις, μηλιά μ’, και θλίβεσαι; Τα γραπτά αργούν να έρθουν, έχουμε κάψει φλάντζα, ζωγραφίζω μάτια προ πάντων, με γραμμές, ύστερα τσίνορα και τόξα από πάνω, ο Μπράντο της λέει ότι, για να βρει την αγάπη, πρέπει να αγγίξει το θάνατο, εκείνη με πιπινίστικη αφέλεια υπονοεί με πλήρη σαφήνεια ότι την έχει βρει στο πρόσωπό του, με την ίδια αφέλεια φαντάζεται στην τελευταία σκηνή ότι η σφαίρα της θα τον σκοτώσει οριστικά, όταν τελειώσει η ταινία θα τελειώσει και η αφέλεια, αυτό δεν το λέει στο φιλμ, το καταλαβαίνεις από μόνος σου, ροκανίζω μοίρα, φοβάμαι το φακό γυμνή, ξεχνάω στον πανικό τη διαφραγματική μου αναπνοή και πεθαίνω από ασφυξία, μην ξεχνάς, δέκα πόντους κάτω απ’ τον αφαλό, η φωνή θρυμματίζεται στο μαλακό ουρανίσκο, τσάο μπέλλα ραγκάτσα, Τσαϊκόφσκι στο Μέγαρο, κάγκελα, παντού, σκουριασμένα, κλείνω με το ένα χέρι τα μάτια και αφήνω την παλάμη του άλλου ανοιγμένη στο στέρνο, μην και με πνίξει η υποψία κάποιου γιακά, τα όνειρα του θείου φυλάγουν τον ύπνο του, η γενικη σχετικότητα ένα πείραμα ύπνου, το φως, πόσο αντέχεις γυμνός μπροστά στους ανθρώπους, να τους πλησιάζεις γυμνός με χέρια ανοιχτά; Καλά, άσ’ το αυτό, στα δικά σου μάτια μπροστά γυμνός αντέχεις να στέκεσαι ;
Θα τα στείλω χειρόγραφα κι ας κάνει ό, τι καταλαβαίνει.
Και δεν κινάς, δεν κινάς, δεν ξεκινάς.

13 Comments:

Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007 2:49:00 μ.μ., Blogger Μαρια είπε...

Προσπαθώ να θυμηθώ έναν στίχο να στον γράψω, τον λέει η Ελευθερία και λέει κάτι για αλλού. Μα δε θυμάμαι.

 
Σάββατο, Ιουνίου 09, 2007 9:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

steile ta ..egw ta esteila ...tha matheis para polla, arkei na eisai etoimh gia ola ... kai thn apolyth sigh ...

 
Κυριακή, Ιουνίου 10, 2007 12:00:00 π.μ., Blogger Cherryfairy είπε...

όχι εύκολα,γιατί δύσκολα αντέχουμε την αλήθεια.

 
Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007 3:05:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

καθομαι εδώ και περιμένω το επόμενο post και να δω οτι η σιγή δεν ήταν τελικά σιγή , αν και στο δικό μου το μυαλό και στον δικό μου κόσμο δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο ...
σε μια νύχτα τα διάβασα όλα και το έργο το έχω δει ...θα ορκιζόμουν ότι είναι το δικό μου ...

ταλάνισα το μυαλό μου και στραμπούληξα την ψυχή μου καιρό για να πιστέψω ότι αυτή δεν τα βλέπει σωστά, δεν αντιλαμβάνεται αυτά που θέλει να πει ο "ποιητής"..μου, ο "δυνάστης" μου.Και αυτό το έκανα από εγωισμό κυρίως γιατί δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι επέλεξα να επιλέξω τόσο λάθος...θέλησα όσο ποτέ ... να πιστέψω ότι πρόκειται για κάποιο αρρωστημένο παιδικό παιχνίδι όπου πετάς το τσίγκινο κουτάκι και λες ... "τολμάς? " ...και ότι κάποια στιγμή τα ξίφη σηκώνονται και ορκιζόμαστε αιώνια αγάπη... wishful thinking projections …

δε νομίζω ότι με τα γραπτά σου θα μάθει κάτι παραπάνω από όσα ήδη γνωρίζει..."ήταν και αυτός στον πόλεμο τοξότης " ...remeber? .. αν και δε νομίζω ότι θα τα στείλεις για αυτό ...
εγώ το έκανα διότι ήθελα να τον φέρω αντιμέτωπο με αυτά που έκανε ..με αυτά που προξένησε ..με τα συντρίμμια ..την καταστροφή....την απόγνωσή μου
(στα οποία με έφθασε η σιωπή στην οποιά με είχε καταδικάσει , η ανωνυμία μου η οποία ήταν και επιλογή μου από τη στιγμή που ντρεπόμουν για αυτά που μου συνέβαιναν και δεν μπορούσα να τα φρενάρω..)
με προσωπεία που έπεσαν , με αλήθειές που σοκάρουν όταν ξεγυμνώνονται μπροστά σου .Όταν κάτι δεν το βλέπεις είναι εύκολο να πεις ότι ποτέ δεν το έκανες .....ποτέ δε σχετίστηκες ...
αν λοιπόν το κάνεις για αυτό,προσεχε να μην κακιώσεις πολύ... μην απορροφηθείς σε κύκλους μίσους.... το να περιέλθείς σε δραμα δεν τον πληγώνει περισσότερο ...η και αν τον πληγώνεις , εσένα πληγώνεις , ξοδεύεις , κατακερματίζεις , βιάζεις και θαβεις πιότερο ...
καλή μου , το ζήτημα είναι η ευτυχία ..η ευτυχία σου ..και αυτή είναι και η εκδίκησή σου ...
όσο ακι εσύ να ταπεινωθείς δεν αλλάζει το ότι εσύ χάνεσαι ..και η δική σου η ψυχή κλαίει ...έχεις πιστεί ότι την έχεις χάσει ; ...πρεπει αν την πάρεις πίσω λοιπόν ...
μην κάνεις επαναστατική γυμναστική στην ψυχή σου ... όχι άλλη τελος πάντων..αγάπα τη... χάιδεψέ τη στο κεφάλι ...
ο,τι έζησες από όλα αυτά , έζησες και ό,τι πήρες ...πήρες ...και ότ,ι έχασες ...έχασες ....
δέξου και προχώρα ...σε πιο θετικά πράγματα ..είσαι αγαπησιάρα ...είσαι φωτεινή , όσο και να μην το πιστεύεις ...είσαι γυναίκα ...
μην κάνεις απαγόρευση χαράς στον εαυτό σου .διεκδήκησε πίσω πρώτα εσένα και μετά όλα υπόλοιπα...και τις εξηγήσεις και τις αναλύσεις ...και όλα ...
πολύ φιλικά
odd.

μην παρεξηγείς τον τόνο ή το δασκαλίστικό μου ύφος ..τα λέω και σε εμένα ..τα φωνάζω….μπορεί να κάνω λάθος..μπορεί να είμαι εκτός τόπου και χρόνου ...

 
Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007 3:10:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

συνεχίζω ...
εξαιρετικά αφιερωμένο...

"Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές,είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωυτανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει~
στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο
μνησιπήμων πόνος.

Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης
που έφυγε μ' ανοιχτές πληγές απ' το νοσοκομείο
ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη
που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία,
ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας~ "Στα σκοτεινά
πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε..."
Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.

Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ' αρέσουν.

Cava dei Tirreni, 5 Οκτωβρίου '44@

Τελευταίος Σταθμός, Γιωργός Σεφέρης

 
Πέμπτη, Ιουνίου 14, 2007 12:01:00 μ.μ., Blogger kiara είπε...

Όταν ήμουν παιδί έβρισκα πολύ βαρετή τη ζωή μου... Οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν κάποιοι όπως εσύ και ήθελα να το ξέρεις αυτό...

 
Πέμπτη, Ιουνίου 14, 2007 12:23:00 μ.μ., Blogger kiara είπε...

http://lessoucisgraves.blogspot.com/2004/03/blog-post_22.html

υ.γ. Περιμένω το τηγάνι μου...

 
Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007 12:27:00 μ.μ., Blogger τέλσον είπε...

να κινήσω μάτια μου, καλά τα λες, που να παένω όμως;

 
Πέμπτη, Ιουνίου 21, 2007 11:07:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

μαρία, το αλλού που ορίζεται ως τοποθεσία της ζωής ας μην το θίξουμε,ε; @->--

τσέρυ μου, και το ψέμμα; το αντέχουμε πιο εύκολα το ψέμμα;

καλό μου ανώνυμο, αυτό από το οποίο πιάστηκες είναι μια μικρή παρερμηνεία αυτού που ήθελα να πω, όμως όσα λες νομίζω τα καταλαβαίνω αρκετά, πάντως οπωσδήποτε περισσότερο με συγκινούν, αν αυτό σημαίνει κάτι. Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ'αρέσαν.

kiara, μπορείς να λάβεις απλόχερα από μένα το τηγάνι σου:Ρ

τέλσον, άμα εσύ δεν ξέρεις, θα σου πω εγώ; :)

 
Σάββατο, Ιουνίου 23, 2007 9:31:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

Στείλ' τα, ρε παιδί μου... Κάνε αυτό που προστάζει η καρδιά σου... :-)

Άσχετο: μιλάμε, εδώ και καιρό έχω πάθει μύθο με το ''Καστελλόριζό'' σου στην ενορχήστρωση του Κυριάκου... Όταν δεν αναπαράγω μανιωδώς τη μελωδία του στη μικρή πράσινη Hohner σοπράνο μελόντικα, που ταλαιπωρώ ασύστολα κι ανερυθρίαστα, τη σιγομουρμουρίζω στις πιο απίθανες στιγμές, εννοώ όχι μόνο όταν λούζομαι... :-)

 
Σάββατο, Ιουνίου 23, 2007 9:32:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

(Σάκης από πάνω...)

 
Σάββατο, Ιουνίου 23, 2007 9:56:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

Με την ευκαιρία αυτή, λύσε μου μιαν απορία: στη δεύτερη στροφή (του ''Ξύπνα και μην κοιμάσαι''), δεν διακρίνω καθόλου καθαρά τον τρίτο στίχο... ''[...] Και παίρνω ( ; ) /πάω να κυνηγώ. [...]''... Ευχαριστώ!

(Σάκης)

 
Κυριακή, Ιουνίου 24, 2007 12:25:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

ξύπνα και μην κοιμασαι,
γλυκό μου καναρίνι,
σηκώσου από την κλίνη
να ιδείς τί γίνεται.

σηκώνομ' ο καημένος,
σαν παραπονεμένος
και τ' άρματά μου βάνω,
πάω να κυνηγώ

λαγούς, περδίκια νάβρω,
λιοντάρια να σκοτώσω
κι εσένα να γλιτώσω,
κορμί μου αγγελικό.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home