<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τετάρτη, Μαΐου 02, 2007

"he likes killing you after you' re dead..."

Υγρή παγωμάρα. Ο Απρίλης ξεψυχισμένος στο κρεβάτι μου. Ο μηχανισμός αποφυγής των σκέψεων στο μικροσκόπιο. Να του κλέψουμε την αλληλουχία του κώδικα. Η ταχύτητα του χρόνου από τα δεκαοχτώ κι έπειτα, η άρνηση του περιφραστικού υπερσυντέλικου, πόσο πάει; το κιλό η ευθύνη ξεπουλήθηκε στη Μάρνη. Η ανάγκη μου για την αγάπη σου, ο πόθος σου για το σώμα, πόσο πάει, η εκπόρνευση του έρωτος, αυτό που σου δίνουν σκας και το παίρνεις; αλλά γιατί γαμώτο δε με βλέπεις άσπρο-πράσινο; Λέω πως θ’ αφήσω τις βεβαιότητες μου για αύριο και είναι η μοναδική εξαίρεση της αναβλητικότητάς μου, δε θέλω να σε ξαναδώ. Θέλω να το γράψω σε όλους τους τοίχους, αντ’ αυτού σκορπάω παντού με το αίμα του γερανιού κάτι που σημαίνει ξεκάθαρα “θέλω να μ’ αγαπάς”, όμως μέσα μου έχει γίνει κάθε άλλο παρά αυθόρμητα η μετατροπή του πλάγιου λόγου σε “θα ήθελα να μ’ είχες αγαπήσει”. Τώρα δε θέλω να ξέρω τίποτα. Πάει πια. Κι άμα φύγεις για τη Γη του Πυρός δε με νοιάζει, γιατί, άμα δε μ’ αγαπάς, δε θέλω να ξαναδώ το πρόσωπό σου ούτε να ξανακούσω τη φωνή σου και θα πετάξω ό, τι δικό σου ή ό, τι κουβαλάει την υποψία της σκιάς σου. Γιατί, αν δε μ’ αγαπάς, πώς μπορώ ν’ αγγίζω τη ρυτίδα δίπλα στ’ αμυγδαλάκι των ματιών σου όμοια εγώ με τους άλλους ανθρώπους, εγώ που έτσι σ’ έχω κοιτάξει που φτάνει να ‘χει ο χρόνος όλος αθωωθεί. Όχι όχι. Αν δε μ’ αγαπάς, δε χρειάζεται ποτέ να μου ξανατηλεφωνήσεις, έχω ενημερωθεί σχετικά. Αν δεν έχεις ανάγκη να νοιάζεσαι για καθεμία από τις διαδοχικές μου ανάσες δε γίνεται να αντέξω το χέρι σου πάνω μου. Την ανάσα μου πνίγει. Μου τελειώνει ο αέρας.

4 Comments:

Σάββατο, Μαΐου 12, 2007 4:47:00 π.μ., Anonymous Ο Λύκος της Στέππας είπε...

Θά’λεγα ότι το κείμενό σου αυτό μου θυμίζει κάτι από την Φρίντα Κάλο, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι. Και αυτό δεν είναι κοπλιμέντο--για να συνεννοούμαστε.

Επουλώνουν οι πληγές δια της έκθεσής τους; Ξέρω’γω. Μερικούς αιώνες πριν το είχα δοκιμάσει--και αποτύχει. Σου δουλεύει;

 
Σάββατο, Μαΐου 12, 2007 8:51:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Βρε λύκε, δε θυμάμαι να θεώρησα ποτέ την έκθεση λειτουργία διεκπεραιωτική ως προς το ο,τιδήποτε. Ήταν είτε φυσική είτε αφύσικη, πάντως σε κάθε περίπτωση αυθόρμητη, για τα μέτρα τουλάχιστον που μπορώ να θεωρήσω ότι ήμουν ειλικρινής απέναντί μου. Τί να σου πω.
Η Φρίντα θα 'χει μάλλον να κάνει με το νεκροκρέβατο, το αίμα στους τοίχους, δεν είχα κάνει τέτοια σύνδεση, μη σου πω ψέμματα. Πάντως, κι αν ήταν κοπλιμέντο, δε θα παρεξηγιόμουν.

@->--

 
Παρασκευή, Ιουνίου 22, 2007 4:54:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

θα ήθελες από κάπου να τα έβλεπε ..αν ναι τότε η έκθεση έχει και διεκπεραιωτική λειτουργια, υποθέτω ...αν και υπάρχουν διεκπεραιωτικές και διεκπεραιωτικές λειτουργίες από το "κοίτα τί έκανες" στο "κοίτα τί έκανα" ή "κοίτα τί κάναμε"... :-)

 
Παρασκευή, Ιουνίου 22, 2007 6:54:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

δεν είμαι άνθρωπος "κοίτα whatever"...:)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home