<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τρίτη, Ιουνίου 26, 2007

"la mer, la mer, toujours recommencée"

Γυροφέρνω το σκαμπώ διστακτικά. Είμαστε ως ζεύγος ασφυκτικά αλληλοπεριορισμένοι. Εθελουσίως, από το σκηνικό της δραματικότητας που ενδύεται η τρέχουσα ατμοσφαιρική πίστα. Κοιτάζω τα πρόσωπα αναποφάσιστα˙ δεν μπορώ να καταλήξω αν όλοι με κοιτούν επίμονα ή αν σύσσωμοι δε δίνουν δεκάρα για το σκαμπώ μου κι εμένα. Ένα τραγούδι μου λέει να το εγκαταλείψω –το σκαμπώ- δίνοντάς του, επί πλέον, τα παπούτσια μου στο χέρι και το αμέσως επόμενο είναι μια σαφέστατα ιλιγγιώδης προτροπή για σύσφιξη των σχέσεων με το ταλαίπωρο κάθισμα-ύψωμα και ό, τι άλλο βρω να γραπωθώ, άψυχο ή μη. Με απωθούν τα ποτά με φρούτα˙ τα βρίσκω αξιολύπητα. Τα βέλη φεύγουν από παντού, άλλα αποφασισμένα να αποκτήσουν προορισμό, έστω και στην πορεία, άλλα μόνο για να παίξουν με το ρυθμό. Αισθάνομαι την ανάγκη να σκύψω μη με πάρουν τα σκάγια, μα λογαριάζω ότι μια τέτοια κίνηση μπορεί να δώσει την εντύπωση της προσχώρησης στο ρυθμό και κάτι τέτοιο είναι μια πολύ σπουδαία απόφαση, που όμως δεν έχω πάρει. Χαϊδεύω την πιο πρόσφατη νεύρωσή μου, των οδοντικών συμφώνων˙ δεν έχω ακόμη καταλάβει τι είναι εκείνο που με ιντριγκάρει τόσο στην ιδέα της γλώσσας που αγγίζει ελαφρά τα δόντια. Ο τυπάκος με το βαθυμπλέ, ζωγραφισμένο t-shirt δε με κοιτάζει καθόλου, πώς ξέρεις χωρίς ίχνος αμφιβολίας ότι το βλέμμα κάποιου δε σε ακουμπάει καθόλου, έτσι, τροχιές ματιών ασύμβατες, άνθρωποι ασύμβατοι, γράφουν τον κανόνα, οι εξαιρέσεις γιορτάζουν χρυσές επετείους, αλλά αυτοί δεν πίνουν τζιν με τόνικ. "...ποιος θα την εξαντλήσει;"

5 Comments:

Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2007 10:03:00 π.μ., Blogger kiara είπε...

Λείπει ένα κάτι που να δικαιολογεί τη σχέση σου με το σκαμπώ από την όλη εικόνα... ένα πιάνο...

 
Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2007 8:44:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

ένα πιάνο, καθώς και το σκαμπώ του, δεν φέρουν ουδεμία σχέση με εμένα, το σκαμπώ μου, τη μεταξύ μας σχέση ή τη σχέση μας με το κείμενο:Ρ

 
Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007 2:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

Αν δε σε κοίταξε ο τυπάκος με το βαθυμπλέ μπλουζάκι κι εσύ το 'θελες, κακό της κεφαλής του... :-) Μην ανησυχείς: θα βρεθεί άλλος να σ' εκτιμήσει, όπως αξίζεις... Και το σπουδαιότερο: κανένα ξενύχτι δεν πάει χαμένο... Τα ξενύχτια γαλουχούν τις προσδοκίες μας... Είναι οι πιο γενναιόδωροι χορηγοί τους... :-) Κι αν κάποτε προσωρινά τις διαψεύδουν, και πάλι καταφθάνουν, σαν άλλοι μάγοι, με το δισάκι τους φορτωμένο καινούργιες... Είναι, δε, ασύστατες διαδόσεις, ότι, μαζί με τα τσιγάρα και τα ποτά, έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια... :-)

Άσχετο, αλλά μιας και τ' ανέφερα, τα κρύα ποτά με φρούτα, τα δροσερά κοκταίηλς χυμών φρούτων, με ή χωρίς αλκοόλ, τώρα, ιδίως με τον καύσωνα, δεν είναι πια και τόσο pathetic... Τέσπα, περί ορέξεως... :-)

Όσο για το σκαμπώ, τουλάχιστον προσωπικά, το προτιμώ χίλιες φορές από το... ορθάδικο... :-)

(Σάκης)

 
Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2007 8:53:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

ξυπνάω μεσανυχτα κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω ποιός σου το 'πε αδυναμία
που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία ....

 
Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007 2:20:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Σάκη μου, ωραία το έθεσες αυτό με τις προσδοκίες, μόνο που δεν ξέρω αν έχουν ανάγκη να γαλουχηθούν...όπως λες κι εσύ, περί ορέξεως...το άλλο το αφήνω ασχολίαστο, δεν είμαι σε μουντ "σε είδα στο μπαρ" :Ρ

ανώνυμε,
υπάρχουν κι άτομα που..

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home