<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Παρασκευή, Νοεμβρίου 26, 2004

ο μπούσουλας στρέφει..?

Οι διαστάσεις των σπιτιών και το μέγεθος των λεγομένων από ανθρώπους μικρούς στην τηλεόραση μας οδήγησαν να λησμονήσουμε ότι το σύστημα της ζήσης μας είναι κλειστό.

Κι αυτά δεν είναι κομουνιστικοφανή επιχειρήματα, απλές νηφάλιες σκεψούλες, φαλιρισμένες απόπειρες για λύσεις απελπισίας, αγώνας για χαλινάρι στο μπούσουλα που στρέφει ανεξέλεγκτα.

Κάτιτις έχουμε πάθει όλοι. Μα όλοι. Δε βγάζω απ’ έξω ούτε μισόν άνθρωπο. Σύγχυση επίμονη και διόλου πρωτοφανής. Παρουσιαζόμαστε ενώπιόν μας πολύ μικροί και πολύ μεγάλοι ταυτόχρονα. Τρομακτικά συμπτώματα. Έχουμε σαστίσει από την πολλή βολή μας. Πολύ μικροί για να αναστρέψουμε την πορεία του κόσμου, πολύ μεγάλοι για περνάμε απαρατήρητοι, βαριεστημένα και αλαζονικά ζώα. Σα να επρόκειτο η σκουληκότρυπα που θα μας οδηγούσε στην άλλη άκρη του σύμπαντος να ξεκινήσει αμέσως μετά τις κυλιόμενες σκάλες στο σταθμό του μετρό.

Κατά τα άλλα, προτού πατήσουμε το γκάζι κατά βούληση, κάνουμε δήλωση ανάληψης ευθύνης, γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους και νομίζουμε πως έξω από την αυλή μας το σύστημα μένει ανεπηρέαστο.

Ξεχάσαμε τις αυθόρμητες αλληλεπιδράσεις.

Διαισθητικά προκύπτει μια ανάγκη για κουβέντες από παράπονο. Ή για σιωπή από παράπονο. Σαν κούραση από μια βαριά αποσκευή που εκ των πραγμάτων δε δύνεσαι να σηκώσεις.

Άλλα είχα να πω, μα οι αιτιοκρατικές μου καταβολές διαμαρτύρονται εντόνως…


4 Comments:

Παρασκευή, Νοεμβρίου 26, 2004 11:39:00 π.μ., Blogger Taflinel είπε...

Αυθόρμητες αλληλεπιδράσεις;
Το μόνο αυθόρμητο πλέον είναι η χρήση της λέξης "αυθόρμητο" για να δηλωθεί αυτό που δεν είμαστε. Κι ούτε εγώ βγάζω κανέναν απ' έξω.

Τον μπούσουλα δεν τον στρέφεις, τον απαρνιέσαι, που λέει κι ο ποιητής...

Καλημερούδια...

 
Σάββατο, Νοεμβρίου 27, 2004 8:09:00 μ.μ., Blogger astrElia είπε...

O μισός δρόμος προς τη...στροφή του μπούσουλα είναι η επίγνωση του κύκλου.
Κατά ένα τρόπο παράξενο τελευταία δε με ενοχλεί και τόσο αυτή η ιδέα. Διότι ο ποιητής λέει επίσης
"Δε θα πάψουμε ποτέ να εξερευνούμε
και το τέλος κάθε εξευρεύνησης
θα'ναι να φτάσουμε
από εκεί που ξεκινήσουμε
και να γνωρίσουμε τον τόπο
για πρώτη φορά"
Εξάλλου μέσα στον κύκλο υπάρχουν άπειρες διαδρομές...
Όσο για τον αυθορμητισμό, πάρε μια βαλίτσα και ξεκίνα [ΑΝ ποτέ γυρίσεις, θα είσαι ένας καινούργιος άνθρωπος] ;-)

 
Κυριακή, Νοεμβρίου 28, 2004 4:06:00 π.μ., Blogger Sofia είπε...

... ή το καράβι

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 01, 2004 9:55:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

Σοφία,
Για καλή μας τύχη, θα ζήσεις πολλά πολλά χρόνια...:)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home