<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Δευτέρα, Νοεμβρίου 15, 2004

Σήματα μορς

Νύχτα παράξενη και νύχτα μαγεμένη
απόψε μ’ άρπαξε και κάπου με πηγαίνει
Παίζουν στο Ζάππειο πολύχρωμες οι μπάντες
ακορντεόν, βιολιά και κόκκινες τιράντες…
Ο γέρος μου ψηλός, η μάνα μου κοπέλα
κρατώ στο χέρι ένα μήλο καραμέλα
…χειροκροτήματα, εξέδρες στολισμένες,
πυροτεχνήματα, κοπέλες ανθισμένες..
Πέφτει το βράδυ, στ’ άδεια οικόπεδα σκορπάνε οι συμμορίες:
Μπραχάμι, χρώμα μελανί, ασπρόμαυρες σκληρές φωτογραφίες
Σε βλέπω τώρα καθαρά πίσω στο ’68,
σ’ εκείνα τα μπιλιάρδα στην πλατεία
μπροστά στο ηλεκτρόφωνο
όλο τ’ απόγευμα ν’ ακούς τ’ αγαπημένο σου τραγούδι.
Έξω στο δρόμο πέρναγε αργά η λιτανεία
Στη γκρι πλατεία έβρεχε. Αγίου Δημητρίου ανήμερα.
Κι ο Έρικ Μπάρτον σ’ έπαιρνε στο σπίτι του ανατέλλοντος ηλίου,
σ’ ένα ταξίδι φωτεινό, μακριά απ’ όλα αυτά
-σπασμένες πόρτες και μισά συνθήματα στους τοίχους-
όλα αρχίσανε νωρίς και τέλειωσαν αργά και δύσκολα.
1973: ξημέρωμα φρικτό σαν πιστολιά
Ανοίγω αργά τα μάτια απ’ τη λιποθυμία
πέρασαν γρήγορα τα χρόνια
κύλησ’ ο καιρός αργά.
Κι αν τώρα σ’ άδειο τσίρκο ακροβατώ ξανά
σφραγίζοντας με νόημα το στόμα
είναι γιατί βαθειά βαθειά παραφυλάει
η δύσκολη εφηβεία των 29.
___________

1987,Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας,"όταν σου λέω πορτοκάλι, να βγαίνεις"

3 Comments:

Δευτέρα, Νοεμβρίου 15, 2004 2:29:00 π.μ., Blogger astrElia είπε...

"...μπροστά στο ηλεκτρόφωνο
όλο το απόγευμα να ακούς το αγαπημένο σου τραγούδι"

Με γυρίζεις πίσω στη "δύσκολη εφηβεία των" 16... "σπασμένες πόρτες και μισά συνθήματα στους τοίχους
όλα αρχίσανε νωρίς και τέλειωσαν αργά και δύσκολα...."

Στο "κλειστό δωμάτιο" μου έψαχνα τότε τα συνθήματα που θα έκαναν τις soucis graves αστερόσκονη. Έχω μια γλυκόπικρη γεύση στα χείλη της μνήμης - αλλά κάλλιο έτσι παρά με την καραμέλα της λήθης.

Ξάφνου θυμήθηκα ένα στιχάκι-σύνθημα γραμμένο σε τοίχο των Εξαρχείων (η σχολή μου είναι το Κάτω Πολυτεχνείο...): "φάνηκες να κοιτάς"._

 
Τρίτη, Νοεμβρίου 16, 2004 11:32:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

"...αλλά κάλλιο έτσι παρά με την καραμέλα της λήθης..."

μεγάλη μεγάλη κουβέντα αυτή..
και πιο μεγάλη απορία:

κάλλιο έτσι παρά με την καραμέλα της λήθης?

 
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 03, 2012 5:58:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

"Κι αν τώρα",,,μέχρι "η δύσκολη εφηβεία των 29" ανήκει σε ποίημα του Κίμωνα Ρηγόπουλου από τη συλλογή"Τα χλωμά παιδιά". Είναι καλό να γνωρίζουμε μερικά πράγματα

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home