<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 01, 2004

Η αδερφή μου μ’ έβαλε σε σκέψεις, αφού μετά από πολλά στενάχωρα καταλήξαμε στο ότι εγώ πολύ ευκολότερα από εκείνη μπορώ να κάμω τον καραγκιόζη μέσα σε μια παρέα. Εκείνη, λέει, από την άλλη, έχει μέσα της κάτι που «δεν εννοεί ν’ αστειευτεί διόλου», παρ’ όλα τα γελοία μέσα που επιστρατεύω εγώ και άλλοι του συναφιού μου για να μας σκάσει ένα χαμόγελο.

Εκείνη δεν μπορεί και τόσο πολύ εύκολα να χαμογελάσει. Με ρωτάει τι εντύπωση δίνει σε κάποιον άγνωστο. Της εξηγώ. Πως είναι περισσότερο θλιμμένη παρά χαμογελαστή. Δυσανασχετεί. Είναι άσχημο να το ακούς. Όμως δεν είναι εύκολο να χαμογελάς ειλικρινά.

Είμαι ένας μίζερος άνθρωπος που πολύ συχνά βγαίνει απ’ το σπίτι αποφασισμένος να ματώσει τους γύρω του για να τους δώσει να καταλάβουν πόσο θεόκλειστα είναι τα ρολά του. Μάταια. Ο φράχτης του παρτεριού που έχω φυτρώσει παραβιάζεται πανεύκολα από κάτι χαμόγελα- δραπέτες που παραπλανούν τη σκοτεινιά μου μπροστά σε κάθε φωτεινό ενδεχόμενο. Έπειτα αρχίζουν οι αδέξιες προσεγγίσεις κι όλες οι τούμπες που κάνουν οι άνθρωποι της ράτσας μου για να τους πουν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ότι έχουν χιούμορ. Έτσι είναι όμως.

Οι λύπες μας είναι πολλές και οι χαρές μας μετρημένες. Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι νομοτέλεια. Είμαι από κείνους μάλλον που δε συναινούν στο ότι ο κόσμος μας είναι μία κόλαση σε βαθμό τέτοιο, που να είναι απόλυτα φυσικό ο ψυχισμός μας να πνίγεται στα μαύρα πηγάδια. Απ’ την άλλη πάλι, θεωρώ καθ’ όλα βέβαιο το ότι η χαρά* από μόνη της δεν έχει απολύτως τίποτα να πει, καθώς, απλούστατα, δεν μπορεί να υπάρξει.
«Είναι μακρύς, μακρύς μακρύς ο δρόμος...»

Τι να κάνουμε τώρα; Αυτό δεν αλλάζει. Προσπαθήστε να μας χαμογελάτε λίγο περισσότερο γιατί αυτό το παιχνιδάκι «σε τραβώ, με τραβάς για να δούμε ποιος θα ρίξει ποιον» δεν έχει καθόλου πλάκα. Βάλτε το στην ημερήσια διάταξη: «αύριο που θα βγω απ’ το σπίτι κι ώσπου να μπω στο μετρό, θα χαρίσω 5 χαμόγελα…»
Κι άμα δείτε να σας παίρνουν στο ψιλό… χαμογελάστε τους.

*...το Χαρά δεν είναι υπέροχο όνομα για" πάρτυ με συμβολισμούς"?

7 Comments:

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 01, 2004 11:17:00 π.μ., Blogger boyracer είπε...

Τα χαμόγελα δουλεύουν!
Ναι!
Trust the girl, she knows what she's talkin' bout!
Καλημέρα !

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 01, 2004 11:25:00 μ.μ., Blogger Taflinel είπε...

"Δε γυρίζεις το διακόπτη και περνάς στη χαρά και στη θετική σκέψη. (Εξάλλου θετική σκέψη είναι πως μας περιμένουν μάχες). Έχει πολύ κόπο η χαρά. Προϋποθέτει κάθαρση, έχει ζόρι και δεν είναι κάτι που αντέχεται τόσο εύκολα όσο φαντάζονται όσοι πιστεύουν ότι θα την κερδίσουν τζάμπα. Από την άλλη, είναι μια κατασυκοφαντημένη έννοια η χαρά σε κάποιους κύκλους. Την ταυτίζουνε με μια επιλήψιμη φιλαυτία.
Τι διάολο είναι η χαρά στο μοντέρνο κόσμο;"

A vous... ;)

 
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 03, 2004 2:28:00 π.μ., Blogger Oneiros είπε...

Έχετε δίκιο, και συ και η titania. Όμως, αν και θα ήθελα να βγάζω τη χαρά από το μανίκι και να τριβελίζω τους άλλους, σαν ξωτικό, στην πράξη λειτουργώ πιό συχνά με τον τρόπο που το θέτεις (και δε θα μπορούσα να το πω πιό εύγλωττα).

Πιό συχνά νιώθω το έρεβος και την θλίψη να αναβλύζουν από μέσα μου, και με συνειδητή προσπάθεια τα καταπολεμάω για να βγάλω το όποιο χαμόγελο μπορώ για τους άλλους, παρά παριστάνω το φάρο μέσα στη γενική μουντάδα. Τα καραγκιοζλίκια είναι στην ημερήσια διάταξη, λοιπόν (όταν λείπουν, είναι που αρχίζουν να ανησυχούν οι φίλοι μου για μένα).

Δεν είναι που δεν αντέχω να χαλάσω χατήρι στους άλλους ή ότι πιστεύω πως δεν έχω δικαίωμα να τους μαυρίσω την διάθεση, ακόμα κι αν είναι για το καλό τους. Αλλά όπως λες και συ, η πραγματική χαρά είναι μετρημένη και μεταδοτική' κι όταν ξέρεις πόσο δύσκολα "βγαίνει", δεν μπορείς να την αρνηθείς, just to make a point.

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 08, 2004 1:04:00 π.μ., Blogger Giannis Beredimas είπε...

Λίγο άσχετο, αλλά διαβάζοντας πως η χαρά από μόνη της δεν έχει τίποτα να πει, σχεδόν ασυναίσθητα θυμήθηκα το vanilla sky"Without the bitter, the sweet just isn't as sweet", λέει ο Brian. Προσπαθώ να το θυμηθώ όποτε με πιάνουν οι λύπες και χαλαρώνω λιγάκι, σκεφτόμενος ότι υπάρχουν και οι χαρές :)

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 08, 2004 10:42:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

that's my girl! ;)
see u around,
giorgos

 
Δευτέρα, Μαρτίου 21, 2005 6:38:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

Ποτε δε μπορουσα ναμαι χαρουμενος γιατι με τρομαζε να φωτισω τα προσωπα των αλλων απ'το σκοταδι μου.

 
Δευτέρα, Μαρτίου 21, 2005 6:40:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

αλλος ανωνυμος!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home