<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006

"...εγώ κι ο ταχυδρόμος..."

Δε νυστάζω καθόλου. Κάτι που άγγιξα μου έκαψε τις ρώγες των δαχτύλων και δεν έχω αφή. Οι λεκτικές μάχες έχουν πάψει να με συνταράσσουν. Ωχριούν μπροστά στη μη γραμμικότητα του φαινομένου της ζωής. Αναρωτιέμαι αν εκείνοι οι μουσικοί που έχουν κάνει κάλους στα δάχτυλα από την ενασχόληση με τα μουσικά έχουν χάσει την αφή τους μόνιμα όπως τώρα εγώ μάλλον παροδικά. Να θυμηθώ να ρωτήσω. Μολύβια hb. Μέτρια. Ή μπασταρδεμένα μαλακοσκληρά, πες το όπως θες. Από πιτσιρίκι μ’ αρέσαν τα μηχανικά μολύβια, είχα μεγάλη συλλογή, αλλά λάτρευα τις ξύστρες. Τι είναι η μοράβια; Κατεβαίνω τα σκαλιά σαν μπαλαρίνα. Αέρινη αισθάνεται με τα πέλματα το πάτωμα έτοιμη στην ανάγκη να απογειωθεί. Ο τόπος που μας γνώρισε δε με γνωρίζει, δεν έχει μνήμη. Εγώ όμως μπαίνω σα να ‘ναι το τώρα τότε. Σε λίγο ούτε ‘γω θα ‘χω μνήμη. Το δύσκολο είναι να μην ξεχνάς. Αγοράζω ένα τόμο παραμύθια και αισθάνομαι καλύτερα το πάτωμα σε μια μακρά προετοιμασία για αμφίβολη πτήση. Τα μέσα επικοινωνίας δε χρειάζονται όταν δεν υπάρχει κανείς. Τα τηλέφωνα, τα μέηλ, δεν τα χρειάζομαι. Γυρνάω σπίτι παγωμένη, ξεβάφομαι με φυσικές μεθόδους. Η σιγή στους δρόμους της γειτονιάς μου τις νύχτες των παραμονών των γιορτών μου θυμίζει εκείνο το στίχο που έλεγε για λίγη αγάπη στη σιωπή. Ο κήπος μας ανεμοδέρνεται. Η Νικολέτα λέει της κοπήκαν οι πονοκέφαλοι από τότε που σβήνει το κινητό τις νύχτες, τώρα καταλαβαίνω, εκτιμάς περισσότερο τη σιωπή ενός σβησμένου τηλεφώνου. Köln Concert, δυο λευκά περιστέρια σε ασπρόμαυρα πλήκτρα και δαχτυλιές από χέρια ιδρωμένα πάνω σε μαύρη λάκα. Η ματαίωση ενός ονείρου που φιλοδόξησε να γίνει φιλοδοξία. Το μισώ το γιαούρτι αλλά κι ο χυλός μια αηδία. Μας την έκανε. Ένα γκαράζ που δεν έχω τί να παρκάρω, ένα φουαγιέ χωρίς κυρίως θέατρο. Δεν κινείται τίποτα. Όπως όταν έχει κίνηση στους δρόμους λόγω εορτών. Είχα και πολλά σκουλαρίκια πιτσιρίκα. Δεν φοράω αλλά ούτε έχω πολλά πια. Τα χάνω όλο.

10 Comments:

Τρίτη, Δεκεμβρίου 05, 2006 6:13:00 π.μ., Blogger Αδαής είπε...

Το δύσκολο είναι να μην ξεχνάς... Μ' αυτό τα είπες όλα!

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006 2:05:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

''[...] ένα φουαγιέ χωρίς κυρίως θέατρο. [...]'': μου θύμισες ένα παρόμοιο παράπονο διαδικτυακού γνωστού: ''[...] κοχύλι δίχως θάλασσα [...]''... Τώρα, που το ξανασκέφτομαι μ' αυτήν την ευκαιρία, ίσως θα 'πρεπε να λυπόμαστε βαθιά, για κείνα τ' άμοιρα κοχύλια του γιαλού, που κάποιο αδίσταχτο χέρι τα ξερίζωσ' ασυλλόγιστ' απ' την ιδιαίτερη, αμμουδερή πατρίδα τους, μόνο και μόνο για να τα περάσει χάντρες στα κολλιέ φιλάρεσκων καλοκαιρινών δεσπινοίδων ή ακόμα και να τα πουλήσει διακοσμημένα σ' απίθανες, συχνά -τ' ομολογώ- καλαίσθητες, όσο και πανάκριβες συνθέσεις ως τουριστικά σουβενίρ... Για τούτο το τράφικιν, άλλος κανείς δε θα μιλήσει... Τώρα, βέβαια, θα μου πεις -και με το δίκιο σου...- μακάρι να εξαντλούνταν εδώ η καταλήστευση της φύσης... Όμως, και τα κοχύλια έχουν ψυχή... Ποιός επιτηδευματίας ή χειροτέχνης θα σκύψει, επιτέλους, ν' αφουγκραστεί τη θλιμμένη μουσική της; Θαρρώ, πως η ''Ελεγεία του Ξεριζωμού'', της Ελ. Καρα'ί'νδρου, αναφέρεται στο μαράζι και της δικής τους προσφυγιάς... :(

Σάκης

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006 3:12:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

δεσποινίδων... Σόρρυ... Α, παρ' ολίγο και θα το ξέχναγα, ευχαριστούμε για την ''επιστροφή''!

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006 3:52:00 μ.μ., Anonymous *** είπε...

Δεν ξέρω αν στο είπα, αλλά "λα λα λα".

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006 4:24:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα είπε...

Δίχως μνήμη δεν υπάρχουμε.
Δεν είμαστε.
Ψυχή άπατρις.
Άπολις η μοίρα.

 
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 07, 2006 4:28:00 μ.μ., Anonymous καμιά είπε...

Σε διαβάζω καιρό και σε λατρεύω.

Ευχαριστώ που διαβάζω. Κι ευχαριστώ που λατρεύω να σε διαβάζω.

 
Κυριακή, Δεκεμβρίου 10, 2006 9:07:00 μ.μ., Anonymous PsyxiatroZ είπε...

Ctrl+C αυτά που είπε η καμιά, αλλά πρόσθεσε ότι λατρεύω και την playlist σου.

ΥΓ: Τα κινητά σπάστα και τα mail διέγραψε τα. Μην αργείς όμως να μας γράφεις. Αυτή την σιωπή δυσκολεύομαι προσωπικά να την εκτιμήσω :P

Χαμόγελο.

 
Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 5:02:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

Μνήμη Ταχείας Πήξεως


Στην αρχή περνιέται για βάλτος∙
ένα βήμα από τα παρεισφρύοντα σώματα
ταράζει τα πάντα.

Οι βδέλλες τρελαίνονται.
Τότε σκάνε και τα φιλιά σου
– βατραχάκια νεογέννητα στη λάσπη –
βγαίνει στην επιφάνεια κι ο παλιός μου εαυτός,
κάτι φίλοι,
κι όλα τα τέρατα του παρακειμένου.

Ευτυχώς όμως
πρόκειται για μνήμη ταχείας πήξεως.
Ένα λεπτό κρατάει η ταραχή
έπειτα όλα πέτρα.

Έπειτα, σώος (νομίζω)
κατεβαίνω στο μεσημέρι, ζωντανός,
παρέα με τα τσιγάρα μου.

(Κάτι ραγίσματα δεν τα προσέχει κανείς)

 
Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 5:08:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

Της μουσικής αντίδωρο...

 
Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006 11:17:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

ναι...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home