<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2006

"από τότε που ήρθαμε εδώ πέρα η ζωή μου περιτριγυρίζεται με θανάτους..."


Όταν βγήκε στις αρχές του χρόνου η βροχή από κάτω ήμουν ανελέητα βυθισμένη στις ανάσες των λύκων που είχα πάρει στα χέρια μου λίγο νωρίτερα. Είχε ήδη κυκλοφορήσει το από δω και πάνω συνοδευόμενο από διθυραμβικές επευφημίες -ναι, κι εγώ ενθουσιάστηκα-, αλλά δεν κατάφερα να κατανοήσω τί ήταν εκείνο που καθιστουσε τις ανάσες "δύσκολο" άκουσμα σε αντιδιαστολή με το έργο του Αγγελάκα με τους επισκέπτες, που χαρακτηριζόταν καθαρά αριστουργηματικό (και άρα εύκολο...?!). Αυτήν τη δυσκολία δυσκολεύομαι να την κατανοήσω. Ναι, με δυσκολεύει. Ίσως κάτι να κάνω λάθος. Όταν πρωτάκουσα τη βροχή είχα στα αυτιά μου τις ανάσες των λύκων. Δε βρίσκω ομοιότητες μεταξύ των δύο, όχι τουλάχιστον τέτοιες που να ακολουθούν ορθολογικές πορείες. Αν και παραδέχομαι, όμως, ότι δεν της έδωσα αρχικά το χρόνο που χρειαζόταν, όταν βγήκε βρώμα ότι ο θανάσης έβγαλε δύσκολο δίσκο, ξαφνιάστηκα, ανασκουμπώθηκα, άρχισα να ψάχνομαι, να ακούω και να ξανακούω για να καταλάβω. Τί εννοούν. Δύσκολο. Ναι, αν εννοούμε δύσκολο ό,τι δεν παίζεται στο ραδιόφωνο για να μην αλλάξει σταθμό ο βαριεστημένος ακροατής που του 'χει γίνει δεύτερη φύση το τρίλεπτο σουξέ, εντάξει, μπαίνω στο νόημα. Όμως ΄με αυτή τη λογική τα τέσσερα πέμπτα των ακουσμάτων μου δεν παίζουν στο ραδιόφωνο, άρα η λογική δε με αφορά. Οι ανάσες των λύκων και η βροχή από κάτω συνέπλευσαν μαζί μου -και συμπλέουν- αυθόρμητα, με μηδενική προσπάθεια, και δεν το λέω ξιπασμένα ή ελιτιστικά, ότι ακούω δύσκολα πράγματα ο παιδευμένος ακροατής- σιγά τ'αυγά- αλλά γιατί είναι τα πιο ανεπιτήδευτα ακούσματα της σύγχρονης ελληνικής δισκογραφίας που έχω πάρει πρέφα. Δεν ήθελε κανείς να δείξει τίποτα. Η μουσική είχε να πει μιαν ιστορία και την είπε. Απογυμνωμένη και πρωταρχική. Χωρίς φλύαρα εκφραστικά μέσα, χωρίς τίποτα να προεξέχει παράφωνα. Δεν ξέρω γιατί το βλέπω έτσι, ανάποδος άνθρωπος χαμένος σε πρωθύστερα σχήματα, είναι πάντως αυτή η δική μου οπτική, η βροχή με γύρισε στις ανάσες και ο διάφανος στη βροχή με τη μία. Είναι η προσωπική μου αίσθηση και αισθητική και είμαι ευτυχής με αυτήν.

υ.γ.1.:ο διάφανος είναι ένας καινούριος δίσκος με υλικό που είχαμε στα αυτιά μας δυο ολόκληρα χρόνια και βάλε σε συναυλίες που ξεσήκωναν από χορούς εώς απροσποίητα αυθόρμητα δάκρυα και ανατριχίλες. 3 τραγούδια από τα λάιβ του θανάση όλον αυτόν τον καιρό σε άφηναν κυριολεκτικά άφωνο. Το ένα το είπε ο ίδιος στον προηγούμενο δίσκο. Από τα άλλα δύο, ευτυχώς το ένα τουλάχιστον το κράτησε η Μάρθα σε τούτον εδώ. Όταν ξεπεράσω το σοκ της έλλειψης του δεύτερου θα καταφέρω να τον ακούσω το δίσκο, όπως θα τον άκουγα αν δεν τραγουδούσα ήδη 2 χρόνια αυτά τα τραγούδια. Προς το παρόν δηλώνω πειρατίνα.
υ.γ.2.: παρατηρώ ώρα τη χρωματική διδυμία της εικόνας.
υ.γ.3.: O.P.T.


____
(εν είδη ένδιτ)

"Είμαι η σκιά στο σκαλοπάτι•
(κανείς δε νοιάζεται)
Λίγο μετά θ’ αγγίζω τα τριαντάφυλλα,
θα κινηθώ ανατολικά
κι όταν χαθώ σα βάτραχος στα χόρτα
ή σαν καρλίσιο ψάρι,
τότε η μάνα μου,
η μήτρα,
το αντικείμενο
θα πει σε όλους: «Ρε παιδιά,
ποιος είδε το πουλάκι μου,
τον ίσκιο τον γραμμένο,
που κελαηδάει χωρίς μιλιά
και κλαίει δίχως δάκρυ;»
Όμως κανείς δε νοιάζεται."

9 Comments:

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 15, 2006 1:20:00 π.μ., Anonymous raresteak είπε...

με καλύπτει πλήρως η άποψή σου για τις 'ανάσες' και τη 'βροχή' :-)

 
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 15, 2006 2:39:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

:-)

 
Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 8:31:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

κι εμένα κι εμένα (είχα ποστάρει και σχετικα για τη βροχή, ελαττωματικά ως συνήθως)

 
Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 2:01:00 μ.μ., Blogger Cherryfairy είπε...

οι Ανάσες ήταν αριστούργημα-πραγματικά.

 
Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 10:56:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

χαίρομαι άμα βρίσκουμε τις συνάφειές μας:)

η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να θυμηθώ αν άκουσα ποτέ κάποιο κομμάτι από τις ανάσες στο ραδιόφωνο και η απάντηση είναι αρνητική...
γουατέβερ

 
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 12:57:00 π.μ., Anonymous Helias_ είπε...

εγω παντως ακουσα μια φορα!ετσι για την ιστορια το "θα ρθει ο καιρος που θα σπασω την πόρτα".Μαλλον θα ηταν ανωμαλη η παραγωγός :P.

 
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 11:25:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

γούστα είναι αυτά αυτά μωρέ

 
Κυριακή, Δεκεμβρίου 24, 2006 12:35:00 μ.μ., Blogger thas είπε...

"και δεν το λέω ξιπασμένα ή ελιτιστικά..."

Να ξιπάζονταν όλοι έτσι...Καθαρό, πεντακάθαρο κείμενο Αρετή. Ανάσα. Πέρασα να πω τα κάλαντα. Καλά Χριστούγεννα. Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα. Να μαστε καλά. Σε φιλώ.

 
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 28, 2006 3:24:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Τί καλός!
Ανταποδίδω ασπασμούς, thas. Ευχαριστώ.
Και κερνάω και γαλακτομπούρεκο.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home