<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2007

"...τετράγωνη ξανά..."

Στεναχωριέμαι έτσι που νυχτώνει μεταξύ πέντε και πεντέμιση, μια δέσμη απώλειας, μέσα σ’ ένα τέταρτο έχεις χάσει τη μέρα, οι διαπροσωπικές δοσοληψίες μπορούν, εικάζω, να είναι πρόσχαρες για όσο ακριβώς δεν απαιτούν διαρκή και σαφή προσδιορισμό του προσώπου σου. Δηλαδή για πόσο;; Ο εργασιακός μου χώρος θυμίζει αυτό που θα ‘λεγε η δεσποινίς διευθυντής ανδρολίβαδο, μου ανοίγουν πόρτες, μου παραχωρούν τη θέση τους, η Μίκα λέει πως όσα μου συμβαίνουν είναι κινηματογραφικά, με φωτογραφίζουν απομεσήμερο Τρίτης να διαβάζω καπνίζοντας μπροστά στο γωνιακό παράθυρο της ίντριγκας μόνη πλάι σ’ ένα νεαρό ζευγάρι που φιλιέται εξακολουθητικά παράγοντας το γνώριμο ήχο των μπουκαλιών που ξεβουλώνουν. Χαλασμένα ασανσέρ καπνισμένων πολυκατοικιών του κέντρου, αμέτρητα τσιγάρα, υπερχείλιση καφεΐνης, τζιν σε άδειο στομάχι, απογευματινά σφηνάκια σανγκρία, ινδικό take away κι αυτά τα υπέροχα δέντρα που παίζουν με τα κίτρινα φώτα της πιο ήσυχης προεορταστικής Αχαρνών όλου του κόσμου. Ομολογώ ότι η οπτικοποίηση μου γεννά αμφιβολίες, δισταγμούς και ανασφάλειες, δεν είναι το φόρτε μου, τα καταφέρνω καλύτερα με τους ήχους ή τις μυρωδιές, γεννετήσια, η αφή απλώς μου διαφεύγει, επιστρατεύω για να ανταπεξέλθω οινοπνευματώδη κυνισμό- γραμμάτιο προπληρωμένων επιλογών με κόστος ευκαιρίας σταθερό, όταν ξεμεθύσω, τίποτε απ’ όλα αυτά δε θα έχει σαφές αντίκρυσμα, κάποια από αυτά θα έπονται μόνο δυνητικά και όλα ανεξαιρέτως θα είναι σχεδόν ασπρόμαυρα. Μια χαρακτηριστική κίνηση θα διορθώσει αυτό το σχεδόν και το απρόσμενο πορτοκαλί θα αναλάβει το σταθερό γκρίζο του πόστο. Θα είμαι πάλι ο άνθρωπος με την επιρρεπή συγκινησιακή φόρτιση. Και θα αφήσω απ’ έξω μόνο τα χριστουγεννιάτικα παιδικά βιβλία.

5 Comments:

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2007 3:54:00 μ.μ., Blogger τέλσον είπε...

καλησπέρα,

τα,σχεδόν, ασπρομαυρα θα είναι δυνητικά (!), μοναχά εσύ θα μπορούσες να τα σχεδιάσεις έτσι και όσο το φαντάζομαι τόσο μου αρέσει, με την σκέψη μου να γυρίζει στην φωτογραφία σου από το απόγευμα με την Αναστασία και τον Άγγελο.

πολύ μου αρέσει, όπως τα περισσότερα που έχεις το θάρρος και την περηφάνεια να μου χαρίσεις, να μου δείξεις ή απλώς να μου δώσεις.

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2007 5:46:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

*hug*

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2007 6:17:00 μ.μ., Anonymous Δ. είπε...

τουλάχιστον ο "οινοπνευματώδης κυνισμός" σου κατέβηκε μέχρι την Αχαρνών. βαφτίστηκε στις βιαστικές αγκαλιές των ξένων με τις πουτάνες, έγινε μεθύσι, ζωή. άλλωστε όλοι ξέρουμε πως "Η ζωή μας είναι η Πατησίων. Πάνω κάτω η Πατησίων"

Δ.

 
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2007 9:37:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

τέλσον,
δεν έχω βγει άλλη φορά φωτογραφία της προκοπής. αφού λέω να την κρατήσω να τη στείλω για το προξενειό στην αστραλία.

Ανώνυμε,
μου λέτε ότι είμαι ένας μικρός σαντζόχοιρος;

Δ.,
τί να πω εγώ για κυνισμό όταν η κατερίνα γώγου χορεύει χάλι γκάλι στο δεσποινίς διευθυντής; η ζωή με ξεπερνάει άνετα, περνάει από δίπλα με αυτοπεποίθηση.
πάνω κάτω η πατησίων...

 
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 06, 2007 12:41:00 μ.μ., Blogger kiara είπε...

Με πληγώνει η αδυναμία μου να καταλάβω... κι ότ(ε)αν κάποτε τελικά καταλάβω κάτι, πληγώνομαι ακόμη παραπάνω συνειδητοποιώντας την αδυναμία μου να δώσω μια αγκαλιά μέσα απ' την καρδιά μου... χωρίς σκέψεις και μνήμες...
@->--

υ.γ. Τουλάχιστον βρέχει και νιώθω μια λύτρωση...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home