<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τετάρτη, Απριλίου 13, 2005

Τα περιθώρια της εμβέλειας της αγάπης τα έχω τεστάρει κάμποσες φορές, σε δοκιμασίες λυσσαλέων προσπαθειών αυτοκυριαρχίας, που το τέρας «εγώ» κοντεύει να την καταπλακώσει. Τσεκάρεις την ένταση της ακτινοβολίας της την ώρα που την καταπλακώνεις κλείνοντάς της κάθε προοπτική ανάσας. Κι όταν παραγγέλνω αγάπη, την παραγγέλνω σκέτη, black, πώς το λένε;
Η διατριβή ξεκινά με την αξιωματική παραδοχή ότι για καθέναν χωριστά δεν μπορεί παρά το σωστό από το λάθος να διακρίνονται. Αυτά αποτελούν τις λεγόμενες –στον ακατάστατο κεφάλι μου- βιοτικές σταθερές, αν δε μας κάνουν, τις αλλάζουμε, δικό μας είναι το σύστημα, ό, τι θέλουμε κάνουμε. Mόνο που, όσο δεν τις αλλάζουμε, είναι εκεί για να βαστάνε κάτι, έχουν χρηστική αξία και δεν είναι μόνο για ομορφιά.
Κατόπιν μιας τέτοιας θεμελίωσης τα ένστικτα που χωρίς αυτή ακριβώς την παραδοχή θα οργίαζαν επί ματαίω ανοίγουν τα μάτια και τους πόρους και τις κεραίες και όλα με το ρυθμό τους και με την ιδιοτροπία τους και με το κόστος ευκαιρίας τους (γεια σου, ρε Νάνσυ, με την ευνοϊκή σου αιτιοκρατία) λαμβάνουν θέσεις.
Ποιες θέσεις; Μα αυτές που τους πρέπει φυσικά….

4 Comments:

Παρασκευή, Απριλίου 15, 2005 4:38:00 μ.μ., Blogger elpinor είπε...

Το τυχαιο λαμβανει τη περίοπτη θεση του,ο χρονος γινεται πιο πιστος,σ'ακολουθει χωρις ορους,ενοχες, ,συμβασεις ,ορια.Ανακατευονται χρώματα,αισθησεις αισιοδοξιαμε θλιψη,στιγμες και χρόνια,αλλαζει των πραγματων η σειρα.Που να βγάλεις ακρη

 
Σάββατο, Απριλίου 16, 2005 12:43:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

Ξαναδαβάζω το παραπάνω, δεν βγάζω άκρη, εγώ ξέρω γιατί το έγραψα, αυτό όμως που έγραψα δεν έχει καμία σχέση με αυτό το οποίο είχα στο νου μου...
Φαίνεται ότι έχει να κάνει μ'αυτό που λεν, ότι, αν έχεις κάτι πολύ συγκεκριμένο στο νου σου και μιλάς συνεχώς προσανατολισμένος σ'αυτό εν τέλει δε σε αντιλαμβάνεται κανείς.
Θα μπορούσα να απολογηθώ γι'αυτό.
τί κρίμα...

υ.γ.:ναι, πού να βγάλεις άκρη...

 
Σάββατο, Απριλίου 16, 2005 4:53:00 π.μ., Blogger NickTheCreek είπε...

Αν το πιάνω σωστά, λες ότι τα ένστικτα οριοθετούνται στον άξονα σωστό-λάθος, όμως πιο πριν μιλάς για εμβέλεια της αγάπης που -απ' όσο ξέρω, έμαθα, άκουσα, είδα- θέλει (απλώς) μια αγκαλιά, λίγο κρασί και ένα ζεστό κρεβάτι (από Θαν. Παπακωνσταντίνου αν δεν κάνω λάθος λόγω του προχωρημένου της ώρας). Οχι πως ζητά και λίγα, αλλά έχει νόημα να τεστάρεις αυτή την εμβέλεια;

 
Κυριακή, Απριλίου 17, 2005 12:14:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

Αναρωτιέμαι αν το πιάνεις σωστά, καθώς αναρωτιέμαι αν το πιάνω εγώ σωστά, πράγμα που είναι αμφίβολο.
Πάντως νομίζω ότι εννοούσα πως το κεφάλαιο αγάπη είναι αυτό που τοποθετεί στο χώρο τον άξονα σωστό-λάθος κι από εκεί τα ένστικτα κατευθύνονται κατάλληλα.
Επομένως, η αλληλουχία θα έπρεπε να πάει ως εξής:
αταλάντευτη αγάπη -κατά το ανθρωπίνως δυνατό, εγώ δεν θα αγιάσω στα σίγουρα- στο ρόλο μπούσουλα , ώστε να μη γίνονται όλα ρόιδο από αποπροσανατολισμένα και αδέξια ένστικτα.
Η εμβέλεια με απασχολούσε, γιατί για φαντάσου κάθε που υπήρχε μια μικρή αλλαγή στο πεδίο (όπου υπόθεμα βάλε αδυναμία, βάλε εγωισμό, ό,τι τέλος πάντων σου βρίσκεται) να στρέφαν οι μπούσουλες και οι άξονες και εν πάσει περιπτώσει να στρίβαν όλα στα δύσκολα...

υ.γ.1:..πολύ μυστήρια όλα αυτά σαββατόβραδο στο σπίτι.
υ.γ.2:μιλτιάδης πασχαλίδης, του φθινοπώρου τα φιλιά από τις βυθισμένες άγκυρες:)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home