<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2006

"...βυζάκια έξω, λοιπόν..."

Θλίβομαι όταν ένας άνθρωπος την διανόησης και της τέχνης –προσπαθεί να με πείσει ότι- πείθεται πως «όσοι είναι μόνοι χτίζουνε τα παλάτια τους στο χιόνι». Όπως θλίβομαι στη θέα μιας ξανθιάς, μεσήλικης γυναίκας που κρώζει «όλα» αγγλιστί με το χαμένο potential στην πλάτη της. Όπως με θλίβει το παράδειγμα ενός μεγάλου αθλητή που παίρνει μέρος σε στημένους αγώνες για το χρήμα και όπως θλίβεται ένας μαθητής όταν ο δάσκαλός του ξεμπροστιάζεται μπροστά στα μάτια μου. Ο πρώτος θα μου πει ότι δεν διεκδίκησε τη θέση κανενός μεσσία και θα νίψει τας χείρας του, η δεύτερη θα μου πει ότι αυτό ξέρει να κάνει και θα βάλει λαμέ, ο τρίτος δεν είχε να φάει και το 'ριξε στο στοίχημα και ο μαθητής δε θα ξέρει από πού να φυλάξει την καρδούλα του. Τί κρίμα, ε;

υ.γ1.: Θλίψη ίσαμε τον κορεσμό και την διεκδίκηση του ζωτικού αέρα. Επί τέλους.
υ.γ2.: Αφού γίνονται και σπουδαία πράγματα ,ρε γαμώτο, γιατί να εμμένουμε να κολυμπάμε στα σκατά? Γιατί,μαμά?
(Γιατί "περιμένουμε πώς και πώς" τη νέα δουλειά της Μαρίας Λούκα και η δουλειά του θανάση έπαιξε για μια-δυο μέρες στα ραδιόφωνα, όσο είχαν δηλαδή τα κομμάτια σε αποκλειστικότητα, προτού κυκλοφορήσει ο δίσκος? Λέω εγώ τώρα...ένα παράδειγμα.)
υ.γ3.:Το παρόν δεν αφορμάται ούτε από τα αρίων ούτε από τα παπαρίων ούτε από τα αχρείων.
υ.γ4.: ναι, είναι πολύ απολαυστικό το υστερόγραφο να είναι μεγαλύτερο από το γράμμα.
υ.γ5.: "αυτόν το λογαριασμό στο τέλος ποιος τον πληρώνει;"

3 Comments:

Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2006 12:38:00 μ.μ., Blogger οδοιπόρος είπε...

Χρυσα μου, να μια ακομα αποδειξη οτι ολα μπαινουν στο τριπακι που λεγετε εμπορικη επιτυχια...
ας ειχε ο θανασης τα καλη τις μαριως και θα σου ελεγα για ποσο καιρο θα παιζαν την βροχουλα στα ραδιοφωνα..

 
Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2006 11:11:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Μωρέ, δε νομίζω ότι ήθελε ο Θανάσης να 'χει τα κάλλη της Μαριώς κι ας είναι καλα η κοπέλα εκεί που είναι, μην τη γλωσσοφάμε κιόλας, είναι ένα απλό παράδειγμα (όχι η ίδια φυσικά, αυτή κάνει τη δουλειά της, με απόλυτη συνέπεια, όπως βεβαιότατα και η Έλενα Παπαρίζου) κι ας είναι καλά κι ο Θανάσης, να κάνει καθένας ό,τι τον φωτίζει η συνείδησή του και ό,τι του επιτρέπουν οι προσωπικές συμβάσεις, ώστε να κοιμάται ήσυχος ...κι ακόμη, να προσέχουμε αυτούς που βάλαμε να φυλάγουν τις Θερμοπύλες μας.

Α, και να ρωτήσω κάτι ακόμη...
πού είναι δίσκος Θεοδωράκη-Παπαδόπουλου?οεο!
πού είναι, μαμά?
Τί θα πει ο κύριος Μάλαμας στο κύριο Λευτέρη που θα του πάρει συνέντευξη: "μωρέ, θάψανε την "ερημιά", γιατί έβγαζε δίσκο το Μαράκι"?....
Ύστερα μου λέτε να κρατήσω το επίπεδο ψηλά. Εγώ ρε? Το απόλυτο τίποτα, ρε? Κρατήστε το πρώτα εσείς, οι πνευματικοί άνθρωποι της χώρας που θιχτήκατε από το φασισμό των αρίων. Τελεία.

 
Πέμπτη, Μαρτίου 30, 2006 12:46:00 π.μ., Blogger παπαρούνα είπε...

μη μου την αγριεύετε...!
Ξέχασες να αναφέρεις πως "ακούμε μουσική πίνοντας το εκλεκτό κρασί Νάουσα Μπουτάρη της σοδειάς 2004" ;ρ
Τί σου είναι οι χορηγοί!
Όσο για το "παλάτια τους στο χιόνι" και μένα με προβληματισε σοβαράτα όταν το πρωτοακουσα...Προφανώς η τυπισσα ήθελε να πει: στην άμμο παλάτια
αλλά επειδή τα παλάτια της άμμου έχουν γίνει κλισέ πια, λέει ας τα χτίσουμε αλλού εμείς...Κάπου με μεγαλύτερη χλιδή...

Ρένος.
υ.γ.ΜΠΟΥΜΠΟΥ,ΜΠΟΥΜΠΟΥ,ΜΠΟΥΜΠΟΥ!
για να μαθεις!!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home