Δεν ήρθε εκείνη την ημέρα στο Φάληρο. Δεν ξέρω πώς το θυμήθηκα αυτό τώρα. Είχα να του δώσω τότε όλες τις εξηγήσεις και τις συγγνώμες του κόσμου αλλά η μη εμφάνισή του τις ακύρωνε εν ριπή οφθαλμού. Φορούσα ολόμαυρα. Κι εκείνο το φτηνιάρικο μαύρο παλτό απ' τα Zara. Με το γιακά σηκωμένο. Κάπως αργότερα, σε ασαφώς προσδιορισμένο χρονικό σημείο τα μαύρα έπαψαν να δείχνουν χαριτωμένα. Φυσούσε ένας αδυσώπητος αέρας που μαζί με τα βλέμματα των διερχομένων μου θύμιζε πως με τιμωρούσε. Τον δικαιολόγησα πάμπολες φορές έκτοτε γι'αυτό. Που ποτέ δεν ήρθε. Που με άφησε να επανακαθορίζω εκ νέου το χρονικό όριο του αυτοεξευτελισμού σε κάθε άφιξη συρμού από τον Πειραιά. Μου τα χώνει τώρα. Με παραινεί. Τί έχω χρέος να κάνω. Σα να μην ξέρει πως είμαι από εκείνους που παραιτούνται -όχι, δε θα πέσει γαλάνη.