<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Κυριακή, Ιανουαρίου 09, 2005

Η τελευταία φορά που είχαμε μιλήσει στ’ αλήθεια ήταν η πρώτη φορά που κάπνισα μπροστά σου. Silk cut. Μωβ. Εσύ camel. Άφιλτρα. Γιατί γελούσες; Δεν κατάλαβα ποτέ. Το φλιτζανάκι με τον μέτριο στο γραφείο ήταν πράσινο. Τώρα ακούω εκείνο το τραγουδάκι που έγραψε ο Οδυσσέας και μου είχε φανεί στην αρχή αδιάφορο. Καμιά φορά μπορείς να νομίσεις ότι τα τραγουδάκια είναι κομματάκια από αλήθεια. Έτσι την πατάς και λες θα γυρίσω πίσω για ένα ακόμη τσιγάρο. Μαλακία. Η ζωή δεν είναι τραγουδάκια.
Στη μαύρη πέννα το μελάνι πολυκαιρισμένο ξεράθηκε, δεν αφήνει τίποτα πάνω στο χαρτί. Δεν θυμάμαι, την τελευταία φορά να ήταν μαύρο ή μπλε νουάρ; Σου χα πει μην ξαναγράψεις με μαύρο, δεν ήθελα τίποτα να πενθήσεις πια.
Δε νομίζω πως υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπίσω ποτέ πλέον λογικά το παραμικρό. Καμμία συλλογιστική διαδικασία. Δε γίνεται, βρε πουλάκι μου, να αντιμετωπίζεις τις συγκολλήσεις συναισθηματικά, δεν έχει νόημα. Προσπαθώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που το έκαμα. Blank. Επιλεκτική αμνησία. Λόγω περιττών συναισθηματισμών, αν το ξεκαθάρισμα είχε γίνει λογικά όλα θα ήσαν απλά περίφημα…
Μην παραφυλάς πόσο θα χασκογελάω για να καταλάβεις αν έχω πιει. Όταν βάλω τα κλάμματα, θα το καταλάβεις.

5 Comments:

Κυριακή, Ιανουαρίου 09, 2005 11:48:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

αχ αυτά τα τραγούδια τι μας έχουνε κάνει... το σκέφτομαι και εγώ πολλές φορές και νόμιζα πως είμαι η μόνη... αλλά μετά σκέφτομαι ότι γιαυτό γράφονται... για να μας αγγίζουν. Μην κοιτάς που μας αγγίζουν τόσο που ... τεσπά δεν συνεχίζω. Επηρεάζομαι χειρότερα

 
Δευτέρα, Ιανουαρίου 10, 2005 12:45:00 π.μ., Blogger Taflinel είπε...

Η ζωή είναι τραγουδάκια.
Ολάκερη.

 
Τετάρτη, Ιανουαρίου 12, 2005 2:35:00 π.μ., Blogger Oneiros είπε...

Ότι έχει soundtrack η ζωή, είναι σίγουρο, όχι απαραίτητα με στίχους (η δική μου, πχ. τον τελευταίο καιρό, έχει μόνο ορχηστρικά). Οτιδήποτε είναι καλύτερο από την σιωπή. Το κακό με τα τραγουδάκια είναι ότι η ηχώς τους σε παραπλανεί και νομίζεις πως μπορείς να γυρίσεις πίσω, σαν phantom limb ένα πράγμα, μόνο που πρόκειται για κομμάτι ζωής.

 
Παρασκευή, Ιανουαρίου 14, 2005 2:26:00 π.μ., Blogger Sofia είπε...

Αυτό με την επιλεκτική αμνησία ειναι καλό κόλπο. Εμένα γιατί δε μου δουλεύει;

 
Παρασκευή, Ιανουαρίου 14, 2005 10:12:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Δε βαριέσαι. Χειρότερα είναι έτσι.Θυμάσαι ακριβώς όσα δε χρειάζεται, ξεχνάς όσα θα πρεπε να σε καθοδηγούν, διπλός αποπροσανατολισμός...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home