<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Κυριακή, Απριλίου 09, 2006

"...απέραντοι δρόμοι..."


Όσο πλησιάζει το Πάσχα κάτι βολτάρει στον αέρα σα να λήγουν οι προθεσμίες μας. Σα να σφίγγουν τα τελεσίγραφα. Σαν κάτι να ζορίζει γενικώς.

Λέω: "δεν υπάρχει μάχη χωρίς θύματα" και είμαι σούπερ κοινότοπη. Η φιλόλογος στο γυμνάσιο έλεγε: "δεν υπάρχουν προτάσεις χωρίς ρήμα" και μου κοκκίνιζε τα γραπτά. «Η εαρινή καθαριότητα και τα θύματά της». Αυτά που έφαγαν κόκκινη κάρτα κι έπειτα σουτ και τα άλλα, που μάταια αναζητήθηκαν παντού, αλλά είχαν μάλλον πέσει ηρωικά στον κάδο ήδη από αλλοτινές περιόδους που η σημασία τους κρίθηκε αμφίβολη…ή/και η παρουσία τους ζόρικη, πολύ ζόρικη. Και φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες που έχω ξεχάσει. Και μια κασέτα που γράφει "μην πετάξεις τίποτα", μα εγώ δεν ακούω Σαββόπουλο.

Δεν ήμουν ποτέ από εκείνους που περιμένουν πώς και πώς τα γενέθλιά τους. Δεν το έκανα καν ως παιδί, που στο κάτω κάτω το δικαιούμουν κιόλας. Σχετικά πρόσφατα μάλιστα το ξέχασα. Μου το θύμισαν άλλοι. Δε θυμάμαι ημερομηνίες γενεθλίων και δεν κακιώνω αν δε με θυμηθούν. Αφού κι εγώ δε θυμάμαι, άμα με ξεχάσουν το ξεχνάω, δεν κακιώνω, άμα κακιώσω δε θα ‘ναι για τα ξεχασμένα γενέθλια, θα είναι για τα ξεχασμένα σκέτο. Δεν μου λένε και πολλά τα γενέθλια. Είναι γενικά μια μέρα που επαληθεύεται το σύνολο των ανθρώπων που έχεις δίπλα σου, αλλά αυτό, όπως ακριβώς το λέω, το αναιρώ κιόλας γιατί δεν ισχύει εντελώς. Δηλαδή αυτούς που γενικά έχεις ή δεν έχεις δίπλα σου στη ζωή γενικά τους έχεις ή δεν τους έχεις και στη συγκεκριμένη μέρα. Απλώς τόσο οι απουσίες όσο και οι παρουσίες είναι πιο ηχηρές λόγω προβολέων.


Τέλος, δεν ξέρω τί να γιορτάσω. Μαγκώνομαι από δακριάκια μόνο με τη συγκίνηση της μάνας μου όταν φέρνει την τούρτα και τα κεράκια. Γιορτάζω γι’ αυτήν που δεν κουράστηκε να με γιορτάζει, γιατί με θεωρεί το πιο όμορφο πράγμα που της συνέβη στη ζωή της, γιατί νιώθει πως έχει λόγο να γιορτάζει. Για μένα δεν αλλάζουν πολλά. Μόνο νούμερα. Και
το δώρο μου.

12 Comments:

Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006 12:24:00 π.μ., Blogger Λύσιππος είπε...

Να γιορτάζεις τα ηλιοβασιλέματα στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου.

Καλό βράδυ από πολύ μα πολύ μακριά.

 
Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006 12:31:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

Εκεί που είστε δεν έχει ηλιοβασιλέματα?
Να, σε κάτι τέτοια σκαλώνουμε.
Καλησπέρα εκεί μακρια?

 
Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006 1:53:00 π.μ., Blogger PsyxiatroZ είπε...

Χρόνια πολλά κουκλίτσα μου :) ΔΕΝ ΦΟΡΑΩ JOOP ΞΕΚΟΛΑ! ΕΙΠΑ ΟΧΙ! ΜΑ ΜΗΝ ΕΠΙΜΕΝΕΙC!!!

 
Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006 1:57:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

Ευχαριστώ,αλλά str8 στα μούτρα σου:Ρ

 
Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006 2:03:00 π.μ., Blogger Muse είπε...

Χρόνια πολλά λοιπόν...
Σε νιώθω, κι εμένα δε μου λένε τίποτα οι επέτειοι...

 
Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006 2:12:00 π.μ., Blogger PsyxiatroZ είπε...

Δες όνομα... joop... τι joop? Σαν χωριάτικο ΖΟΥΠ! ΖΟΥΠΑ ΤΟ ΡΕ! ΖΟΥΠΑ ΤΟ! Ε λοιπόν μέχρι να το ζουπήξεις εσύ εγώ θα φοράω str8 και brut... Όχι θα σκάσω τα γκαφρά μου σε μια κολώνια που μου φωνάζει να την ζουπήξω(όχι την κωλόνια ^^)...

 
Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006 2:33:00 π.μ., Blogger PsyxiatroZ είπε...

Α! και το κείμενο σου είναι πολύ ωραίο... αλλά μάλλον δεν χρειάζεται να σου το πω... γράφεις ωραία και το ξέρεις... ίσως μια στήλη σε ένα περιοδικό. θυμάσαι;
Το πίστευα από παιδί και ακόμα το πιστεύω ότι αν σκαλώνεις από δακρυ σε δάκρυ... κάποτε θα φτάσεις πολύ ψηλά... τόσο ψηλά που θα φοβάσε να κοιτάξεις κάτω...

Να είσαι καλά...

 
Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006 7:34:00 μ.μ., Blogger sikelia είπε...

Άλλη μια χαζή γιορτή τα γενέθλια.. Δεν είναι όμως μια τέλεια αφορμή για μια ζεστή αγκαλιά, λίγο χορό, μια καλή κουβέντα? Αυτές οι μικρές χαρές είναι που με κάνουν να χαμογελάω στις πιο δύσκολες στιγμές.

Χρόνια σου πολλά!! Να περνάς κάθε μέρα της ζωής σου ακριβώς όπως θέλεις εσύ!

φιλια :)

 
Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006 11:18:00 μ.μ., Blogger street spirit είπε...

χρόνια καλυτερότερα, κάθε μέρα σου να 'ναι και μια γιορτή ;)

 
Τρίτη, Απριλίου 11, 2006 2:03:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

muse, δεν θελω να γκρινιάζω, δεν έχω κάτι με τις επετείους, κάτι προσωπικό, με λενε μετα γκρινιάρα κατσίκα.
Γιατρέ, άντε στα κρύα να ισιώσεις και να μου φέρεις κολώνια από τα duty free:P
Τα χρόνια πολλά στην γενεθλιάζουσα κι από μένα, με τις εξαναγκασμένες γιορτές δεν τα καταφέρνω,γμτ, με τα τυπικά τηλέφωνα που χτυπάνε, με τις αναίμακτες αγκαλίτσες, με τα σμσ που θέλουν απάντηση.
Πνεύμα, ευχαριστώ για τις ευχές και αντεύχομαι. Και προσεύχομαι κιόλας ενίοτε.

 
Τρίτη, Απριλίου 11, 2006 2:06:00 π.μ., Blogger ttallou είπε...

Χρόνια πολλά και όπως τα θες.

 
Τετάρτη, Απριλίου 12, 2006 12:13:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

Να 'σαι καλά αυτού στα ξένα που'σαι, ξενιτεμένο μου πουλί και παραπονεμένο :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home