<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007

"..and your life is like a well..."

Παιδί μπέρδευα τις ελένες με τις μαρίες. Δεν είχαμε καμία τέτοια στο πολύ κόντινό περιβάλλον, έτσι, όταν βρισκόμουν στην ίδια παρέα με ελένη και μαρία αναπόφευκτα συγχέονταν στη συνείδησή μου, ουχί μόνον ονομαστικώς. Αργότερα μπήκαν στο παιχνίδι οι άννες και οι κατερίνες και τα ‘κανα ρόιδο. Το άστρο του πρωινού λέει ο Χρήστος είναι η μοναδική προσευχή που ξέρει. Δεν ξέρω αν νιώθω κατάλληλη να απομυζήσω την ησυχία αυτής της πόλης αυτό το μήνα. Προσδοκώ την ενηλικίωση του multiple choice. Καίω τη γλώσσα μου στον ελληνικό. Μετά από το φόβο μην καώ εκ νέου τον άφηνω να κρυώσει, έτσι δεν τον πίνω, έχει πια παγώσει. Κατάλαβες; Κατάλαβα. Μωρ’ τί κατάλαβες; Κατάλαβα…Ναι. Διαβάζω ένα αποτυχημένο μου όνειρο δια χειρός σάρτα εν είδη κιτρινισμένου βίπερ, εκδόσεις λιβάνη, γ’ έκδοση. Πάλι. Θυμάμαι συνειρμικά εκείνη την εικόνα με τα παιδάκια των φαναριών που σκουπίζουν δάκρυα αντί για παρμπρίζ, η σκληρότητα, ο κυνισμός, η απαξιωτική γραμμή στο στόμα -όχι από σνομπισμό, αλλά από μια αίσθηση κατασταλτικής εξάντλησης- προκύπτουν αυτεπάγγελτα, παραστάσεις στις οποίες το μέσα δυσκολεύεται να φέρει αντίσταση, το μέσα αποστεγνωμένο από στοργή, αύγουστος στην πεζογέφυρα έξω απ’τον ησάπ του πειραιά, τα πλοία φεύγουν για τα νησιά, μ’ ένα απ’ αυτά θα φύγουμε και τα ρέστα, αφού το ξέρω ότι δε θα φύγουμε, μη με παίζεις αυτήν την πρόστυχη ελπίδα κάθε φορά που νομίζω πως τα καταφέρνω να ζω on my own, που λέγαμε παλιά, δε θα κάνω την ερώτηση με το άσπρο-πράσινο, θα σε σκοτώνω και θα σκοτώνομαι στη θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου, δικός μου ο αύγουστος στην αθήνα, ό, τι θέλω θα τον κάνω, μην ακούς την εκφωνήτρια στο ράδιο να λέει πως όσοι επιστρέψουν θα την βρουν πιο όμορφη από ποτέ, θα τη βρουν ίδια κι απαράλλαχτη, μάρνη και 3ης, κατακίτρινη φρεαττύδα, κάτι τους πιάνει όλους σα να κάνει μόνο τον αύγουστο μοναξιά στην πρωτεύουσα, οι άνθρωποι πιο πολύ λείπουν παρά είναι εδώ, αυτή η ζυγαριά δε λέει να γείρει έστω και λίγο, πάντα ασύγκριτα βαρύτερη η απουσία, μια ζωή προσπαθεί να γείρει γλυκά προς την παρουσία κι εκείνη πάντα αφανέρωτη. Πίνει μοχίτο, κάπου, με κάποιους, δεν ξέρω. Όχι, δεν μπορώ να πιω κάτι που μυρίζει γεμιστά. Ούτε αυταπατώμαι πως κάτι τέτοιο θα ήταν μια κάποια λύση.

8 Comments:

Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 12:23:00 π.μ., Blogger kiara είπε...

Η απουσία γίνεται ακόμη πιο αισθητή όταν όλοι είναι παρόντες...

Της αγάπης την ουσία
τη μετρώ στην απουσία...

 
Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 2:11:00 μ.μ., Blogger Sakis είπε...

Άστρο του πρωινού,
ελθέ και σκήνωσον εν υμίν
και καθάρισον ημάς
από πάσης κηλίδος
και σώσον,
Αγαθό,
τας ψυχάς ημών...

Αμήν

 
Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 2:49:00 μ.μ., Blogger Sakis είπε...

Σόρρυ, διόρθωση: εν ημίν...

 
Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007 2:52:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

Του πρωινού άστρο θαμπό
για χάρη σου αγρυπνούμε.
Η αναπνοή μας σου μιλά
κι οι βράχοι κρυφακούνε,
άστρο του πρωινού!

Το φως σου από ουρανό
απόμακρο το στέλνεις,
άστρο θαμπό του πρωινού
που τη ζωή μάς φέρνεις
άστρο του πρωινού!

Ένα λοφίο πορφυρό
φορώντας πλησιάζεις,
αστέρι, που πριν έρθεις καν,
άστρο μου φεύγεις πάλι,
άστρο του πρωινού!

Άστρο θαμπό του πρωινού
βλέπουμε να σιμώνεις
κι όσο έρχεσαι, λαμπρύνεσαι,
το φως σου δυναμώνεις,
άστρο του πρωινού!

Άστρο θαμπό του πρωινού
για χάρη σου αγρυπνούμε.
Και τούτη η μέρα ας μας βρει
μ' αυτούς που αγαπούμε,
άστρο του πρωινού!

 
Σάββατο, Αυγούστου 11, 2007 11:44:00 π.μ., Blogger Καπετάνισσα είπε...

Ραντίζω με αλμύρα, όλα τα στεγνά, ξερά, αστικά όνειρα.

Ακόμα και τ' άστρα, είναι μουσκεμένα εκεί πάνω.
Στάσου στ' ακροδάχτυλα, να το νιώσεις.

 
Κυριακή, Αυγούστου 12, 2007 1:46:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

"Ξεροι καημοί και νερό θαλασσινό,
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου με τον πανσέληνο όλου του χειμώνα

Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδίων σου;
ανάμεσα στα κύματα σπάράζει η ζωή μας ,
ανάμεσα στα όνειρα παφλάζει η καρδιά μου

άγιος ο έρωτας , αγιος καημός
δικός μου και ο αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες ,
λέω "μάτια μου" και αστράφτει κεραυνός
"θέλω θάλασσα" και ανοίγει ουρανός ...

κάτω από τη θάλασσα προς την πλευρά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι και ανάβεις το σκοτάδι ..
σηκώνεις τ'αστρα σε χορό ... και το κορμί μου σ'άγριο ποτάμι ..."


η ανώνυμη που έγινε επώνυμη
ανδριάνα
χάρηκα πολύ αρετή

 
Δευτέρα, Αυγούστου 13, 2007 1:48:00 μ.μ., Blogger Cherryfairy είπε...

ήθελα να γράψω κάτι,μα τα λόγια δεν τα βρίσκω.

 
Πέμπτη, Αυγούστου 16, 2007 3:53:00 μ.μ., Blogger Areth είπε...

καπετάνισσά μου, η αλμύρα εξατμίζεται στα τσιμέντα, οι άνθρωποι τρελαίνονται σαν τους ναυτικούς που πίνανε θάλασσα.

ανδριάννα, λουλουδάκι@->-

τσέρη, πώς να μιλήσω μαζί σας για λόγια εγκλωβισμένα στα πλαίσια του οισοφάγου, μοιάζουν αυτονόητα.
@->-

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home