<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Δευτέρα, Ιουλίου 25, 2005

Ημερολόγιο Καταστρώματος


ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΣ

Έτρεμε τόσο που το πήρε ο άνεμος
Έτρεμε τόσο πώς να μην το πάρει ο άνεμος
πέρα μακριά
μια θάλασσα
πέρα μακριά
ένα νησί στον ήλιο
και τα χέρια σφίγγοντας τα κουπιά
πεθαίνοντας την ώρα που φάνηκε το λιμάνι
και τα μάτια κλειστά σε θαλασσινές ανεμώνες.

Έτρεμε τόσο πολύ
το ζήτησα τόσο πολύ
στη στέρνα με τους ευκαλύπτους
την άνοιξη και το φθινόπωρο
σ’ όλα τα δάση γυμνά
θεέ μου το ζήτησα.

***




Γιώργος Σεφέρης, " Ημερολόγιο Καταστρώματος Α' "


~*~

Τετάρτη 20 Ιούλη 2005

Ώρα 06:15
Οι ζωές μας είναι τροχιές από άσπρο αφρό που αφήνουν πίσω τους, μέσα σε μαύρα νερά, καράβια που αποκλίνουν τελεσίδικα.
Μέσα σε μια ώρα έχει ξαφνικά ξημερώσει το φως κι όλα έχουν σβηστεί.
Φαντάσου φωσφορίζουσα σκόνη ν’ αφήνει τα χνάρια σου πάνω στο νερό κι έναν ήλιο κόκκινο από ζωή να ξυπνάει πίσω από τα βράχια της Κύθνου. Η ζωή ευλογημένη από τσαχπίνα αιτιοκρατία.
Το χορό της μοναξιάς μου δεν τον νοηματοδοτεί το παραμικρό. Το παιχνίδι στημένο, το τανγκό αουτσάιντερ κι εγώ πάντα τραγουδάω μελαγχολικά το σκοπό μιας κρατούσας απουσίας. Αηδία.
Δεν είναι το κενό της ζωής μου που χάσκει. Είναι μια λαχτάρα τόσο παιδική που κοντεύω να πιστέψω πως, ό, τι κι αν μου ζητήσεις, θα ‘χω να στο δώσω.
Σκέψου θολούρα.

Ώρα 08:32
Το ρυθμό από τα ψέμματά σου τον κρατάω στο πίσω μέρος του μυαλού σα σωρεία επιχειρημάτων/ δικαιολογιών μην τυχόν πέσω στον έρωτά σου και δεν ξέρω από πού να φύγω.
Άσχετα με το ποιος είσαι εξερευνώ τα ενδεχόμενα του τί μπορεί να θέλω από σένα στον αντικατοπτρισμό του τι αξιώνω από τον εαυτό μου.
Ξέρεις, δε δίνω μία γι’ αυτήν καθαυτή την αποκλειστικότητά σου. Ονειρεύομαι τη μοιρασιά των ζωών μας και τον εκμηδενισμό της απόστασης στ’ ανάμεσό μας. Όμως απόλυτο μηδέν. Τα δυο ένα. Οικειότητα σαν του σπιτιού που μεγάλωσες. Και δε στο ζητάω. [Σόλο θρήνο: λείπεις]
Κι όλο αυτό άσχετα με το ποιος στ’ αλήθεια είσαι. Φαντάσου να ‘θελες να πειράξεις κι εσύ το σκηνικό.

Ώρα 14:26
Η ομορφιά που δεν μπορείς να αγγίξεις σε ματώνει με μεγαλειώδη σκηνοθετική υπεροψία. Και το Ρομίλντα κόβει εξαντλητικές τσάρκες στο Αιγαίο.
Καμία υποψία ρομαντισμού.
Μηδενιστική νοσταλγία του μέλλοντος.

Παρασκευή 22 Ιούλη 2005

Η Α. διαβάζει από το μικρό ροζ βιβλιαράκι κι εγώ βολεύτηκα ακούγοντάς την στην πολυθρόνα μου με κάτι ψιλοσκέψεις εξευγενισμένες, μαλακωμένες, σαν παιδιά σε φάση συγκέντρωσης στο προαύλιο του σχολείου.
Κοινωνία. Δυο άνθρωποι που δε μιλούν μαζί. Δύσκολο;

Σάββατο 23 Ιούλη 2005

Ώρα 19:56
Η εντύπωση της αγκαλιάς στα όρια της εμμονής και η καταδυνάστευση από την ανάγκη πάνω στον τοίχο που φράζει τη χώρα της μοναξιάς. Ισχυρότατη.
Καμιά φορά, μονάχη μου και με μόνη τη θέλησή μου ξεγελιέμαι πανεύκολα ότι ένα ζεστό συνονθύλευμα από μαλακά μόρια που ενώνονται απόφασισμένα απελευθερώνουν σωτήρια ενέργεια.
Ή αλλιώς μου λείπεις.
Φοβάμαι πως, αν δεν πάρεις, δεν θα σου δώσω άλλη ευκαιρία. Και, πριν προλάβω να τελειώσω την κουβέντα μου αλλάζω γνώμη και με πιάνει τρόμος, πως προσμένοντας θα σου δίνω ευκαιρίες επ’ άπειρον. Κι εσύ δε θα τις παίρνεις.
Δεν έχω τι να ποντάρω.

Κυριακή 24 Ιούλη 2005

Ούτε μια φορά δεν τηλεφώνησες να με ξυπνήσεις από το όνειρο των χεριών σου.
Έχω βάλει Πέμπτη. […]
Θεός φυλάξοι.

Δευτέρα 25 Ιούλη 2005

Ώρα 06:27
Ο ήλιος που χαϊδεύει τα νερά και πορτοκαλίζουν δε με αγγίζει. Κι εγώ δεν τον φτάνω. Δηλαδή αντίστροφα.
Συναισθάνομαι το τιποτά μου. Και αυτή είναι η μόνη μου νηφάλια και λογική σκέψη αυτή τη στιγμή.
«Άδολη θλίψη».
Μα πόσο άδολη?
Μέσα στο κούφωμα του σχήματός μου κάτι μ’ έχει καταφάει.

Ώρα 08:23
Θα μπορούσα να πω ότι δεν αγαπάω τα ταξίδια με πλοίο με την ίδια βεβαιότητα που θα αρνιόμουν την ελευθερία του ερμαφρόδιτου και την επιλογή του ενήλικου χιούμορ.
Θέλω μια στέρεη βάση. Να πατάω. Κάπου να ρίχνω ρίζες.
Όση δύναμη κι αν έχει ο άνθρωπος, ο βυθός που από μακριά υπόσχεται λευκά περιστέρια από κοντά σε φορτώνει τύψεις.
Χρειάζομαι μια διακοπή.
Και κάποιον να δέχεται να έρθει μαζί μου ξέροντας πως αντί να μπω στο νερό μαζί του θα μείνω να διαβάζω κάτω από τη σκιά.

Ώρα 10:00
Αν σου ζητούσα να μ’ αφήσεις να εξαφανιστώ, υποθέτω πως θα το ‘κανες με πολλή προθυμία.
Έτσι θα ξεμπρόστιαζα τις ψευτιές σου και θα ξοφλούσα τα κλάμματα μια ώρα αρχύτερα.
Θα σε αποκάλυπτα και θα αποκάλυπτα το λάθος.
Και θα ‘ταν πάλι όλο δικό μου.

Ώρα 11:23
Έμαθα να μη σου λέω ότι μου λείπεις με φορτικές γκρίνιες και να περιμένω με το πιο αληθινό μου χαμόγελο πότε θα καταλάβεις τον καημό μου, όταν όλο αγωνία ψάχνω να σε βρω.
Και να αποζητώ να με ψάχνεις: ένδειξη ζωής στη μεταξύ μας πορεία.
Αλλά στην πραγματικότητα όλο αυτό δεν κυμαίνεται στη σφαίρα του πραγματικού και το σύμπαν είναι άχρονο.

Ώρα 15:50
Το να είμαι ή έστω να νιώθω πως είμαι μια τυχαία συγκυρία στη ζωή των ανθρώπων με κομματιάζει. Μια σύμπτωση; Δεν μπορεί αυτό να είναι η σχέση μου με τους ανθρώπους. Δεν πιστεύω στην τύχη.
Και δε θέλω να βρίσκομαι κοντά ή σχεδόν κοντά σε ανθρώπους απλά και μόνο επειδή οι δρόμοι μας κάποτε πλησίασαν λίγο παραπάνω.

6 Comments:

Τρίτη, Ιουλίου 26, 2005 8:43:00 π.μ., Blogger Μαρκησία του Ο. είπε...

Όταν σε διαβάζω, ψάχνω να βρω πότε ξέφυγαν οι σκέψεις κι έφτασαν ως εσένα...
Μάλλον είναι αυτό που έγραψες για την Κύθνο...ίσως όλα τα άλλα. Ίσως όλα.

 
Τρίτη, Ιουλίου 26, 2005 1:54:00 μ.μ., Anonymous K. είπε...

Welcome back. Diavasa olo to "hmerologio" soy ki exw mia filikh symboulh. Makria apo toys typous poy eksafanizontai kai den pairnoun oute thlefwno. Oso perissotero asxoleisai me tetoious ypokrites, xaneis ton kairo sou. Eidika an se flomwnoun sta psemata. "Bale plwrh" gia alloys proorismoys kai mh basanizesai adika. :)

Filika,
Katia

P.s. Syggnwmh gia ta greeklish.

 
Τρίτη, Ιουλίου 26, 2005 5:49:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

Δε διάβασα όλο το ημερολόγιό σου.Γιατί,απλά,δε μου δίνει πιά κουράγιο να ξέρω οτι δεν είναι μόνο το δικό μου ημερολόγιο ποτισμένο με αρμύρα.

Μ'άρεσαν τα λόγια της Κάτιας από πάνω.Οχι γιατί έδωσε λύση στο πρόβλημά μου (αν και εν αγνοία της;),αλλά γιατί μου δίνει την αίσθηση οτι τη συμβουλή της την εφαρμόζει απόλυτα στη δική της ζωή.

Στο επόμενο πόστ,ας μας δώσει κάποιος τις οδηγίες πλεύσεως παρακαλώ γιατί το αγκυροβολημένο καραβάκι μου δεν πάει πουθενά και μαζί μ'αυτό ούτε και το ταξίδι που μου έταξαν κι εγώ τους πίστεψα..

 
Τετάρτη, Ιουλίου 27, 2005 3:03:00 π.μ., Blogger J95 είπε...

Το να είμαι ή έστω να νιώθω πως είμαι μια τυχαία συγκυρία στη ζωή των ανθρώπων με κομματιάζει. Μια σύμπτωση; Δεν μπορεί αυτό να είναι η σχέση μου με τους ανθρώπους. Δεν πιστεύω στην τύχη.
Και δε θέλω να βρίσκομαι κοντά ή σχεδόν κοντά σε ανθρώπους απλά και μόνο επειδή οι δρόμοι μας κάποτε πλησίασαν λίγο παραπάνω.


Ναι, αλλά γίνεται αλλιώς;

 
Τετάρτη, Ιουλίου 27, 2005 10:45:00 π.μ., Blogger boyracer είπε...

good day,
today
again-
we are twins...

 
Δευτέρα, Αυγούστου 01, 2005 1:29:00 π.μ., Blogger Areth είπε...

Μαρκησία,
τόση πολλή αρνητική ενέργεια πού να σταθεί?
Διαχέεται αυθορμήτως η πουτάνα.. Κάτι λάθος κάνουμε.
Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι κάνουμε πολλοί άνθρωποι τα ίδια λάθη. Παραμένουν.

Κάτια,
ευχαριστώ για το χρόνο και την επίσκεψη. Η αλήθεια είναι πως "οι φίλοι που εξαφανίζονται και δεν παίρνουν ένα τηλέφωνο" σχεδόν ποτέ δε φταίνε. Αν επιλέγεις να παραμυθιάζεσαι, πληρώνεις πάντα στην έξοδο. Αν όχι, καλώς πράττεις, γλιτώνεις πολλά. Άιντε κάμε το αν βαστάς. Προσωπικά λατρεύω τα παραμύθια και γκρινιάζω ότι πρέπει να τα κόψω με τον ίδιο τρόπο που λέω ότι πρέπει να κάνω δίαιτα.

Ανώνυμε/η,
Οδηγίες πλεύσεως δεν έχω ιδέα αν υπάρχουν. Ψυχανεμίζομαι ότι δεν υπάρχουν. Αλλά απλά εικάζω. Αν με ρωτούσες (πράγμα διόλου σοφό)θα λεγα να τα κρατάς όλα απλά και καθαρά. Και ανιδιοτελή. Εγώ γι'αυτά προσπαθώ. Αλλά δεν είναι και τίποτα απλό.

J95,
και βέβαια γίνεται και αλλιώς.
Αλλιώς δε θα είχε νόημα απολύτως τίποτα. Αν κάτι στέκεται όρθιο σ''αυτόν τον κόσμο αυτό συμβαίνει μόνο επειδή γίνεται κι αλλιώς.:)

boyracer,
δε σας ήξερα, χαίρετε, τί κάνετε.
ψωνίσατε από σβέρκο κι εσείς:)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home