<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6653848\x26blogName\x3dLes+soucis+graves\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dSILVER\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3del\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://lessoucisgraves.blogspot.com/\x26vt\x3d-231987818664759897', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 12, 2007

Παρασκευή, 9 Ἀπρίλη 1926/ Μέρες Α', Γ.Σ.

Ἄδεια καρδιά. Ὅλα μου εἶναι ἀδιάφορα τώρα. Δὲν περιμένω τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ θάνατο· καλῶς νὰ ὁρίσει. Γράφω μὲ πολλὴ ψυχραιμία· δὲν ἔχω τὴν ὄρεξη νὰ ξυπνήσω μέσα μου τρυφερότητες. Τὸ μόνο πράγμα ποὺ μ’ ἐμποδίζει νὰ πιστέψω πὼς εἶμαι τρελός, εἶναι αὐτὴ ἡ διαύγεια τοῦ μυαλοῦ ποὺ δὲν παύει νὰ μὲ παρακολουθεῖ, ἀδυσώπητα.

Ἡ θλιβερὴ αὐτὴ ἱστορία ἦταν ἴσως μοιραία. Μὲ στέρησε ἀπὸ κάθε τί ποὺ θὰ μ’ ἔκανε ν’ ἀγαπήσω τὴ ζωή, ἀπὸ κάθε βοήθεια ποὺ θὰ μποροῦσα νὰ ἀντλήσω ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου· εἶχα ἀρχίσει νὰ τὸν περιφρονῶ πολὺ νέος.

Ἀγαποῦσα τὰ γράμματα, τὴν τέχνη· μὲ ἔπεισαν πὼς ἂν μὲ ἀπασχολοῦσαν ὁλωσδιόλου, θὰ ἦταν ἡ καταστροφή μου. Αὐτὴ τὴν ἀπαγόρευση τὴν ἐσυμβόλιζα, τὸν πρῶτο χρόνο τῶν σπουδῶν μου στὸ Παρίσι, μ’ ἕνα πιστόλι γεμάτο, ποὺ ἔβλεπα νὰ μὲ σημαδεύει ἀπὸ τὸ μάρμαρο τοῦ τζακιοῦ, κάθε φορᾶ ποὺ ξένες σκέψεις μ’ ἔκαναν νὰ σηκώσω τὰ μάτια ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν νομικῶν ποὺ μελετοῦσα. Ὅση δουλειὰ ἔκανα γιὰ τὰ γράμματα ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα μίας ἐξουθενωμένης θέλησης. Τώρα καταλαβαίνω πόσο μοὺ στοίχισε αὐτὴ ἡ πάλη μὲ τὴ θέλησή μου. Μία πάλη ποὺ ἔπρεπε νὰ καταστρέψει τὰ πιὸ ζωντανὰ ἔνστικτά μου. Δὲν ἤξερα τότε πὼς δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ θελήσει ὅ, τί τοῦ καπνίσει νὰ θελήσει. Ἔτσι, καταστρώθηκε ἕνα πρόγραμμα ἐργασίας καὶ ζωῆς ἀφηρημένο, παράλογο, ἔξω ἀπὸ κάθε δική μου πραγματικότητα. Νόμιζα πὼς ἦταν ἕνα ἁπλὸ ζήτημα πειθαρχίας, ἐνῶ ἔπρεπε νὰ καταστρέψω ὡς τὴν τελευταία κλωστὴ ἀλήθειας ποὺ εἶχα μέσα μου, ἐνῶ ἔπρεπε νὰ ξορκίσω τὴν ψυχή μου.

Τὸ μόνο ποὺ κατάφερα εἶναι νὰ γίνω παράλυτος. Τώρα ξέρω πὼς τίποτα δὲν ἐνδιαφέρει στὸ δρόμο ποὺ μπῆκα μὲ τόσο κόπο· ξέρω πώς, πραγματικά, σ’ αὐτὸ τὸ δρόμο, ὁποιαδήποτε πράξη, ὅσο ἐπιτυχὴς κι ἂν εἶναι, δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ ἀληθινό μου χρέος.

Νὰ τὰ ξαναρχίσω ὅλα δὲν εἶναι πιὰ καιρός. Ἀλλὰ τώρα ποὺ ρωτιέμαι γιὰ ποιὸ λόγο δὲν παραμέρισα τὶς δυσκολίες, ὅποιες κι ἂν ἦταν, γιατί δὲν ἄρχισα ὅπως ἔπρεπε ν’ ἀρχίσω, βρίσκω (ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀπουσία ὁποιασδήποτε ἐνθάρρυνσης, τὴ μηδαμινὴ διορατικότητα ἑνὸς νέου καὶ τὶς ὑλικὲς καταστροφὲς) τοῦτο κυρίως: μίαν ὑπερβολικὴ ὑπερηφάνεια καὶ μίαν ἀνυπομονησία νὰ φτάσω στὸ τέλειο, πού μου ὑπονόμευαν κάθε αὐτοπεποίθηση.

4 Comments:

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 12, 2007 11:46:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
Σα να'ταν όλα ψέμματα στάχτες κι αποκαϊδια
Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με φυσάει αέρας
Να΄χω το νου μου αδειανό
Να΄χω και πρίμο τον καιρό

Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
Θέλω να'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
Πως νιώθουμε παράφορα
Πως ζούμε ετσι αδιάφορα

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια

Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιός ήσουν και πώς μοιάζεις
Έτσι θα σ'αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
Σα μια γυναίκα μακρινή
Που αγάπησα πριν φύγω

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια

το γράμμα , Σωκράτης .

ανδριάνα

υ.γ πάντα έχει μείνει κάτι ...απομένει να το δεις ..είναι εκεί , και είναι μπλε ¨:-)

 
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 13, 2007 12:04:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος είπε...

πέρα από τα μπλε φωτάκια υπάρχει και κάτι ακόμα ..
το αναφαίρετο δικαίωμα να λες
"stop εδώ κατεβαίνουν όλοι" , δεν έχει να κάνει με ασυνέπεια αλλά με εξέλιξη ..και γιαυτό δεν έχεις να δώσεις λόγο σε κανένα ..
οφείλεις μόνο στον εαυτό σου .

ανδριάνα

 
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007 3:36:00 π.μ., Anonymous Κική είπε...

θέλει μαγκιά να 'ναι στάση ζωής η υπακοή στη θέλησή μας
δεν είναι εύκολο να πας κόντρα στους πολλούς, ακόμα και στην ακραία περίπτωση που αυτό που πρεσβεύουν είναι παράλογο!
...μια διαρκής πάλη με τον εαυτό σου, μια διαρκής αμφισβήτηση, που τρώει -επίσης- τις ζωτικές σου δυνάμεις...

πολλοί το προσπαθούν, λίγοι φτάνουν στο τέρμα και χαράζουν τη δική τους πορεία ζωής...σε κάθε περίπτωση οι υποχωρήσεις σε κάποια φάση επέρχονται για να διατηρηθεί η ισορροπία...το θέμα είναι να μη γείρει από την άλλη!

υπέροχο κείμενο!

 
Δευτέρα, Οκτωβρίου 01, 2007 5:18:00 μ.μ., Anonymous Κική είπε...

παραθέτω και το ακόλουθο σχετικό κείμενο, δυστυχώς χωρίς να θυμάμαι από που είναι :-/

"Εκπαίδευση-το σύστημα των "λαμπρών μαθητών":
...παράγει "σταδιοδρομίες" του υψηλότερου επιπέδου στην αρχή στο 99% των περιπτώσεων, και με ταχύρρυθμη κάθοδο του λαμπρού μαθητή σε καλές ή μέτριες καταστάσεις- και στο τέλος αυτών των σταδιοδρομιών δεν έχουν δημιουργήσει τίποτα πέρα από το συνηθισμένο. Θεωρούμενοι στα είκοσι χρόνια τους, και θεωρώντας οι ίδιοι τους εαυτούς τους, όντα ανώτερα από πολλά, οι περισσότεροι αφήνονται στη ρουτίνα του λειτουργήματός τους, χρησιμοποιούν ένα μικρό μέρος των γνώσεων που έχουν αποκτήσει, χάνουν το ενδιαφέρον για την πνευματική τους πρόοδο, αν διατηρούν το σχετικό με τη βαθμολογική άνοδο και καταλήγουν χωρίς να αφήσουν ίχνη, στην κατάσταση του αρχισυνταγματάρχη, του αρχιμηχανικού, του καθηγητή ανωτάτης σχολής, έχοντας ζήσει μόνο από τα 5 ή 6 χρόνια εργασίας της νόησής τους, εντελώς προσαρμοσμένης πρόωρα σε έναν υπερβολικά προσδιορισμένο στόχο που όταν τον πετύχουν αποδεικνύονται ανίκανοι να δημιουργήσουν άλλους. Είναι θύματα του κράτους, της ασφάλειας, της ματαιοδοξίας των οικογενειών, των δικών τους ικανοτήτων, συνθηκών που συναγωνίζονται στο να δημιουργούν πρώιμα και τεχνητά προϊόντα σε μια άσχημα επινοημένη επιλογή, καθυστερημένη άλλωστε στις μεθόδους της, που αγνοεί και τον χαρακτήρα και την ανήκουστη ανάπτυξη των γνώσεων και την πιθανή εξέλιξη των ατόμων, την αλλαγή τους με την ηλικία και την εξασθένιση τους βέβαια λόγω της βεβαιότητας της ανόδου, καθώς ο χρόνος περνά.
Αυτά τα προϊόντα φθάνουν λοιπόν στις σπουδαιότερες θέσεις και τις περισσότερο επιφορτισμένες με τη φροντίδα του παρόντος και με το καθήκον του μέλλοντος, σε κατάσταση σχεδόν παθητική, και δεν είναι πια παρά σκιές των νέων ανθρώπων που η αυταπάτη των διαγωνισμών είχε υποσχεθεί στο έθνος"

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home